Nusthlia

Σκεπές για άστεγες ψυχές

2011-05-21T16:38:00.000+01:00

00¨25

Ανακάλυψα μέσα από τους μήνες αυτούς

που σπρώχνοντας κυλήσανε στην τρύπα,

τόση κατρακύλα μέσα μου δεν την περίμενα.

Δεν είναι από απόγνωση, μήτε από απελπισία.

Είναι για όλα αυτά που σβήσανε με το φως του απομεσήμερου.

Εκείνη τη σαλεμένη γυναίκα

να τρέχει προς το πηγάδι, να πνίξει το χθες της.

Οι αμνοί ύπνους αγίων που δοξάζουν τα θύματα.

Την ώρα που η ζέστη κολλά στο δέρμα.

Ασφυξία και μνήμη στιγμιαία

Σαν τον ιδρώτα που κύλησε,

νερό από βρύση

κάτω από τη μασχάλη μου.

Στην άκρη τα φιλιά και οι ελπιδοφόρες χειρονομίες.

Δεν ζητάνε τίποτε πια,

αφού όλα μας δόθηκαν.

Δυστυχώς γεννηθήκαμε όντα μιας άπληστης γενιάς.

00¨31

Θυμάμαι μικρή όλα μοιάζανε εύκολα. Όλα στρωμένα.

Κρυφτό μέσα στις ντοματιές κι ας με τρώγε μετά το δέρμα από την επαφή.

Παιχνίδια σαν άλλοι Ινδιάνοι και πινακίδες χάρτινες διαμαρτυρίας σε παλιόσπιτα που θαρρέψαμε για ιδιοκτησία μας να σώσουμε.

Τα σπίτια αυτά χάθηκαν. Σοβαντίστηκαν, κωδικοποιημένα μηνύματα και αφιερώσεις γίνανε νέοι τοίχοι που θεριέψανε. Οικογένειες και ιστορίες φιλοξένησαν. Χωρισμούς και λιποτάκτες κατάπιαν.

Κι εκείνα σωπαίνανε.

Σπίτια μείνανε μονάχα.

Σκεπές για άστεγες ψυχές.

Κι είναι ένα άλλο σπίτι σαν αυτό που ανταμώνω στα όνειρά μου, πράσινο και επιβλητικό στέκει στο λόφο με τρία έλατα φύλακες της παλιάς του ιστορίας.

Μονάχα ντουλάπια και συρτάρια γεμάτα με παλιές φωτογραφίες, ρούχα και σκοροφαγωμένα έπιπλα. Ασπρόμαυρα όλα τους.

Σαν τις μνήμες τις ασπρόμαυρες όπου ένα κοριτσάκι τρέχει με μια ομπρέλα στο χέρι και εκείνος στα σκαλιά του παλιού σπιτιού έδειχνε απροκάλυπτα το παρόν του.

Ένα χέρι στο εσώρουχο και στο όνειρο ένα χέρι φονικό να σε γλυτώσει από την αληθινή ζωή.

Έτσι πλάστηκαν οι μνήμες οι παιδικές. Παιδί θυμάμαι μόνο να ζωγραφίζω πολύχρωμα ανύπαρκτα ζώα και ήρωες που ψάχνανε μια πριγκίπισσα να σώσουν, ένα διέξοδο.

Σένα δωμάτιο ένα κορίτσι κλειδωμένο.

Σένα δωμάτιο ένα αγόρι κλειδωμένο.

Μη συναντηθούνε νάζια και βλέμματα σκανδαλώδη.

Αυτά ήταν αθώα. Άλλα πράγματα αργότερα δείξανε τους ενόχους.

Το όνειρο του σκύλου- Μπουρουλίτη Δήμητρα

2010-05-02T19:49:00.001+01:00

Το όνειρο του σκύλου

Κράταγε την βιντεοκάμερα στο χέρι του.
Μας στρίμωξε σ' ένα χώρο μικρό,
χορό διονυσιακό.
Δεν μ' έσκιαζε η αντάρα. Ξύλο.
Αναζητούσα να βρω τον θησαυρό
κι εκείνος μας έλεγε γελώντας
πως εκεί μέσα
σε μια μικρή τρύπα στο πάτωμα
και κάτω από αυτή
απλωνόταν ο ναός
και γέλαγε, γέλαγε
σαν σκύλος που φοβάται
τον γείτονα,
το παιδί που απλώνει το χέρι να χαϊδέψει
και δεν αντέχει τούτα τα μικρά δάχτυλα,
δεν αντέχει τούτο το διφορούμενο και ανάγνωστο χαμόγελο.
Δεν μπορούσε να αντιληφθεί την αγάπη
το μίσος, τον θυμό,
και όλο γάβγιζε.

Καυχιέται ακόμη πως δεν νοιάζεται
ούτε για εμάς ούτε για εκείνον
που σφίγγει την ουρά στα σκέλια.
Είχε στα μάτια του πεταλούδες,
στα μάτια τού πεταλούδες,
πεταλούδες για μάτια,
χρωματιστές..ή ασπρόμαυρες, γκρίζες
στο όνειρο του σκύλου.
Είχε για μάτια τρεις πεταλούδες
και για χείλη λίγο κόκκινο
που ακόμη αναρωτιέμαι
από τι να' ναι, κι εγώ σα σκύλος
στο όνειρο πως το θυμάμαι.

230308

Ζιγκ Ζαγκ

2010-02-27T23:19:00.002Z

(με καθυστέρηση)

Πρωί. Το όνειρο.
Οι τελείες.. η σιωπή.
Χθες και σήμερα, και αύριο.

Τα σημεία στίξης,
στα μάτια μου εσύ,
εγώ η ανάσα σου.

Η παύλα, χωρίς την τελεία,
οι σιδηροδρομικές γραμμές,
το κουτί και το παιχνίδι,
το δώρο και η συσκευασία.

Εγώ, για σένα.
Εσύ, για σένα.

Αυτός, έρχεται..
τον αφήνεις να έρχεται
πορεία ζιγκ ζαγκ,
το ζήτα ανάμεσα στις λέξεις
το ζήτα ανάμεσα στις αγκαλιές μας.
Το ζήτα για να σωθείς,
το ζήτα για να μη πεινάσεις.

Συγνώμη που άργησα,
απλά ήθελα να κάνω εντυπωσιακή είσοδο.

Γεμάτα τα χεράκια σου

2009-12-08T10:29:00.006Z

01¨13 14/04/09 1+1=2, 3-2=1 4+1+4=9-9=0

Γεμάτα τα χεράκια μου γιασεμιά,

να σέρνονται στα ρουθούνια σου

οι απάτριδες οι μνήμες.

Εξόριστες μια στάλα γης

σκαλίζουν στην εύπλαστη ζωή σου.

Ξένος μιας φυλής,

προδότης μιας γενιάς.

Στα πόδια σου ο μασκαράς

γυρεύει εξουσία.

Γεμάτα τα χεράκια μου λεβάντα,

να φέρνει λησμονιά,

το λουλακί χρώμα των χειλιών σου.

Φροντίζοντας τις μύριες σου πληγές,

διάπλατα χειροκροτούνε τη στιγμή,

ζητωκραυγάζοντας ένθερμα το Θύμα.

Τραυματίας του φιλιού,

ο σακάτης του γέλιου.

Στα δόντια του κανίβαλλου

εύχεσε καλή χώνεψη.

---

Γεμάτα τα χεράκια μου κανέλες,

να δένω σάρκα με σαρκιό,

πόθο μ' ιδρώτα ξένο.

Την δίψα ξεδιψάς, δροσιά

τα χέρια ντύνεις.

Αιώνια σκυφτός,

ακόλουθος της δύσης σου,

ζητιάνος και τροφός

της στέρεης φωνής σου.

Άτιτλο ΙΙ

2009-07-06T20:47:00.007+01:00

00:47 02/06/09

Η ησυχία που αναζητούν τα χείλη να ψιθυρίσουν
σκάφανδρο φορεί, τη μνήμη να παραπλανεί
δάκρυ που στάλα στάλα χύνει.
--

Η φωνή που διψάν τα αυτιά να ταξιδέψουν
καημό χαϊδεύει, λυγμό κεχριμπαρένιο
κερί που στάλα στάλα σβήνει.
--

Η αγκαλιά που επαιτούν τα χέρια να βαδίσουν
όστρακο άδειο, σάρκα χώμα
ζωή που στάλα στάλα φθίνει.

Όνειρο

2009-05-19T23:34:00.005+01:00

Οι γυναίκες μιλάγανε για ένα μέρος όπου οι άνθρωποι κάθονται για καιρό και ατενίζουν μακρυά. Φοράγανε δυο σαν σαλιάρες στον λαιμό.

Άμμος.

Άμμος έπεσε- Ο άνδρας ήθελε να πει ότι άρχισε η μνημοσύνη/ θυμάται και να λησμονεί. Οι μνήμες επιστρέφουν.

Απόψε τσιγάρο. Μούδιασα?

Κασσάνδρα

2009-05-01T00:58:00.014+01:00

17. 01¨48 20/08/07

Απειροελάχιστες διαφορές. Αποστάσεις. Βία.

Η ιστορία σε καλοδέχτηκε, εγώ σε στρίμωξα.

Ο τοίχος, το καρφί στο κεφάλι σου.

Τα μάτια σου κρεμάσανε απ' την άγνοια.

Καλύτερα μισός και ξεπλυμένος

παρά αδιάφορος, αιώνια σκουριασμένος.

Κολλάς, σκοντάφτουν σε κόμματα

οι λέξεις. Σκαλώνουν στα μαλλιά σου

μπερδεύονται, αφήνουν ίχνη πάλης,

φόνου στο διάβα σου.

Η πόλη ένας λαιμός

γεμάτος διαμάντια και πολύτιμα πετράδια.

Την νύχτα δεν φαίνονται

οι ρυτίδες στο πρόσωπό μου.

Οι δρόμοι μπλοκαρισμένες αρτηρίες

οδηγούν σταθερά στο έμφραγμα.

Ζούμε στα χρόνια της προφάνειας

(χωρίς καμιά περηφάνια),

καμία διαφάνεια στα δόντια μας,

σκαλώνουν τα κόκαλα σας.

Ο άγριος ελέφαντας έχασε.

Οι χαυλιόδοντες του τώρα

στολίζουν τον ψευτομαυρισμένο σου λαιμό.

Με βαριά με σταθερά βήματα πήρε τον δρόμο..

Ξέρει που γέρασε.. ξέρει πού να πεθάνει.

Τούτος ο θησαυρός που φυλάω για κείνον που αργεί να φανεί

όσο περνάει ο καιρός κουράζομαι και δεν αντέχω να τον κουβαλάω

στην πλάτη μου.. δυσκολεύει το πρόσωπό μου.

Το σκάβει η παλάμη που εκλιπαρεί,

το ακονισμένο νύχι του γερακιού κρατά ρυάκια,

την πλημμύρα μακριά, να μην πνιγεί κανείς,

να μην χαθεί κανείς που δεν ξέρει

στα μάτια μου.

Τούτος ο θησαυρός που μαζεύω χρόνια θλίψη

για κείνον που δεν έρχεται.

Δεν ξέρω που να τον φυλάξω ν

α χωρέσει όλη αυτή η μοναξιά, χωρίς εκείνον.

Τσακίζει τα δάχτυλά μου. Εκείνα με την σειρά τους

τα δόντια μου. Τα δόντια μου τρώνε με λαίμαργα

πικρόχολα αισθήματα γράμματα. Για σένα,

από μένα, φωνάζοντας. Απελπισία.

Τούτα τα κίτρινα χαρτιά

γίνονται υπέροχα μαξιλάρι. Υπέροχα για τα όνειρα μου,

ξαπλώνω. Στις γραμμές του τετραδίου

χορεύω ανάμεσα. Σαν νότες στη σιωπή τραγουδάω.

Την χαρά να σ' αγκαλιάζω χωρίς. Να σε έχω.

Τα γράμματα αυτά πρέπει. Αυστηρά να πονάνε

σανπέφτουνε. Να γδέρνουν, να μην ξεχάσεις, κι απόψε..

Σ' εκείνον που δεν ξεχνώ μα θα' ρθει

χαρίζω. Τούτο τον εφιάλτη, να' ναι μπουκιά.

Θα κάτσει στραβά ποτέ του να μην προλάβει

τον δρόμο. Να βρει τον μίτο να γυρίσει.

Τα γράμματα αυτά και σ' εσένανε Κασσάνδρα

χρησμός. Πικρός, σαν την δάφνη που μασουλάς

δηλητήριο να στάξει δυστυχία

για τους χρησμούς που χάρισες.

Αθεόφοβη, να χάσεις τα' αγέννητα παιδιά σου.

Να καταπιούν τα σωθικά, την μήτρα, την καρδιά σου

στον βωμό. Να φτύσουν να σωθεί η χαρά σου.

Κασσάνδρα μάντισσα βουβή την γλώσσα θα σου κόψω.

Αιώνια στην κόλασή μου να στριφογυρνάς.

Θα βγάλω τα ματάκια σου, να μάθεις να ορίζεις τα όνειρά μου.

Παύση. 1, 2. (η παρεξήγηση των 2)

2009-03-31T11:53:00.005+01:00

Παύση (1, 2. Εγώ. 1, 2, 2, μαζί σου, τα πόδια στο έδαφος. Παύση, Τα πόδια στον αέρα. Εγώ. 1, 1, χωρίς εσένα. Εγώ. 2, μαζί σου. Ποτέ. 1, Ποτέ. 2, Εγώ, Εσύ, 2. Τα πόδια στο έδαφος. 1. Παύση. Εγώ, 1, Εσύ, 1, τα πόδια. 1, 2, 1, Εγώ. Μαζί. 2. Τα νύχια γδέρνεις. 1, Εσύ, τα νύχια γδέρνεις. Τα πόδια στο πάτωμα, τα πόδια στον αέρα. Παύση. Παύση. Εγώ, 1, Εσύ, 1, τα πόδια. 1, 2, 1, Εγώ. Μαζί. 2. Τα νύχια γδέρνεις. 1, Εσύ, τα νύχια γδέρνεις. Τα πόδια στο πάτωμα, τα πόδια στον αέρα. Παύση. 1, Εγώ. Μαζί, 2. Παύση. 1, 2, τα πόδια στο πάτωμα. 2. Τα πόδια στο έδαφος. 2. Εγώ, μαζί σου. 1. Παύση. 2, 1. Χωρίς εσένα. Τα πόδια στον αέρα. Εγώ. 1, χωρίς εσένα. Εγώ. 2, μαζί σου. Ποτέ. Παύση. Τα νύχια γδέρνεις. Τα πόδια στον αέρα. Εσύ. 1, μαζί σου. Εγώ. Παύση. 1, 2. Εγώ. 2. Ποτέ. 1. Τα νύχια στο πάτωμα. 2, 1. Παύση.)

κουτούδ'

2009-03-29T22:14:00.006+01:00

"Πως χωρούν σε τούτο το κουτούδ΄ τόσα κρεββάτια". "Άντε να ντυθείς μωρή λίγο, βασιλιάδες βγαίνουν στην τηλεόραση". Σχόλια προγιαγιάς μου για την τηλεόραση.

Πάνω από το έδαφος

2009-03-13T11:59:00.007Z

12/03/2009, 12:56

Στον Παναγιώτη

Πόσα ακόμη σημάδια χρειάζονται

να μας επιβεβαιώσουν.

Να επιβεβαιώσουν την ύπαρξη μας, την ύπαρξη των άλλων.

Εκείνων που γυρέψαν καταφύγιο

στα πιο βαθιά, σκονισμένα ντουλάπια

και συρτάρια της μνήμης.

Επανέρχονται κάθε τόσο,

να σε πλησιάζουν, απροστάτευτος

από κάθε μεριά, έρμαιο

στις ξύλινες παλάμες τους,

στις τσίγκινες γλώσσες τους.

Σε πλησιάζουν αιωρούμενοι

δυο τέσσερις πόντους

πάνω από τη γη και περιμένεις

με αγωνία τούτη την επερχόμενη προσεδάφηση.

Επιστρέφουνε από δωμάτια κρυφά

και μυστικές εσοχές,

πίσω από κάδρα διακοσμητικά

και ασπρόμαυρες αναμνηστικές φωτογραφίες.

Γυρίζουν στον ίδιο τόπο που γεννήθηκαν

όπως κάθε νεκρός, από καιρό,

σαν φονιάς που αναπαριστά την κάθε του κίνηση

προσεχτικά, μελετημένα μπροστά στους δικαστές

αυτή τη φορά χωρίς αίματα,

παρά μονάχα με την αίσθηση του φόβου και της ανησυχίας,

για την απανθρωπιά του.

Καταφθάνουν και το γδάρσιμο

τούτο το ίχνος στο πάτωμα, το ξέρεις πως είναι από αυτούς.

Αυτούς που αγέννητους ακόμη είχες βαφτίσει με ονόματα και επίθετα,

και έπειτα τους σφράγιζες με τη σειρά του τον καθένα,

σε άλλο κουτί, σε άλλη σελίδα.

Φονιάδες οι μνήμες,

το θύμα εγώ,

να μην καταλαβαίνεις , να μη γνωρίζεις

αν πας προς τα πάνω ή προς τα κάτω.

Κάπου εκεί, στο ενδιάμεσο της διαστρέβλωσης της μνήμης,

στο ενδιάμεσο της ταλάντωσης

μιας παύσης που διαρκεί αιώνια, για σένα και για μένα.

Ξεκινά και καταλήγει, σαν από πάντα

σε αυτή την θέση της απόλυτης ακινησίας.

Οι άνθρωποι αυτοί,

εκείνοι που ακόμη με αυθάδεια στηρίζονται πάνω μου,

σσσσύρσημο ακούω,

ακόμη στην ίδια θέση,

δυο τέσσερα εκατοστά πάνω από το έδαφος,

δυο τέσσερα εκατοστά κάτω από το ύψος των ματιών μου.

Mind the gap- Προσοχή στο κενό

2009-02-17T14:38:00.001Z

Ένατος όροφος
ΕΙΣΑΓΩΓΗ

«Ο Διάολος, το νήμα αυτός κρατάει που μας κουνάει!
Τα πράγματα τα βρωμερά πιότερο τ' αγαπάμε
Κι όλο και προς την Κόλαση κάθε στιγμή τραβάμε,
Με δίχως φρίκη, ανάμεσα στο σκότος που βρομάει.»
-Charles Baudelaire

Αμέτρητες απεικονίσεις του Μεσαίωνα παρουσίασαν μέσα από την Ημέρα της Εσχάτης Κρίσης και την Κόλαση την πτώση της ανθρώπινης ύπαρξης στην εκμηδένιση, στον χωρίς οίκτο αφανισμό. Η Αποκάλυψη του Ιωάννη προετοίμαζε τους πιστούς για το τι θα ακολουθούσε, ο Δάντης παρουσίασε τον Άδη να έχει σχήμα κώνου ανεστραμμένου, ο οποίος καθώς κατεβαίνει στενεύει. 9 κύκλοι, περιέχουν ο καθένας και από ένα αμάρτημα μέχρι και τον τελευταίο κύκλο που καταλήγει στο κέντρο της γης, όπου υπάρχει ο γκρεμισμένος άγγελος, ο Εωσφόρος. Συνεπώς ακόμη και η πτώση έχει στάδια, ακόμη και η βύθιση στο σκοτεινό μαύρο κενό, σκαλοπάτια. Η πτώση είναι ανατροπή, σώριασμα, κατρακύλισμα, έκπτωση, άλωση, εξασθένηση, μείωση. Πόσοι καλλιτέχνες δεν ασχολήθηκαν με τούτο το ταξίδι στα έγκατα, με τη σωματική ακύρωση και την ψυχική τους αλλοτρίωση. Η πτώση αυτή μπορεί να έχει κατάληξη: Άλλοτε έπεφτες και τσακιζόσουν στο πάτωμα, άλλοτε στο κρύο χώμα, στην ατέλειωτη θάλασσα, στην αγκαλιά μιας γυναίκας. Και κάποτε μπορεί να είναι μια ατέρμονη πορεία στο κενό. Το κενό στα λεξικά ορίζεται ως ο χώρος που δεν υπάρχει τίποτα. Κενό ονομάζουμε επίσης τον χώρο μεταξύ ενός ψηλού κι ενός χαμηλού σημείου όπου δεν υπάρχει κανένα αντικείμενο ανάμεσα τους, κάθε χάσμα που διακόπτει μια συνέχεια, μια σημαντική ατέλεια, μια θέση που δεν έχει καλυφθεί, ή το κενό που δημιουργείται όταν χάνει κάποιος κάποιον. Το κενό, ψυχικό και υλικό που μένει πίσω όταν κάποιος πεθάνει. Είναι η ανυπαρξία, ή τουλάχιστον ο φόβος της, ο ίδιος ο φόβος του κενού σαν κάτι το άγνωστο. Η άγνοια, η μοναξιά που δημιουργείται, η απουσία είναι το κενό. Όλες αυτές οι έννοιες που μιλούν για απουσία, για το άδειο, για ένα κενό αρνητικό, νεκρό, ερημωμένο, στατικό είναι συνυφασμένες με τους φόβους των ανθρώπων, είτε διότι «την φύση την τρομάζει το κενό», όπως υποστήριζαν παλιότερα, είτε διότι οι αποτυχίες είναι προσπάθειες που «πέσανε στο κενό».

Στην ανατολική φιλοσοφία το κενό περιέχει τα πάντα. Είναι ένας χώρος απ' όπου προβάλει η ουσία, με οργανικά χαρακτηριστικά που γεννά τα πάντα, μια μεγάλη πληρότητα που μοιάζει άδεια, κι όμως δεν εξαντλείται. Τέτοιες ιδέες, όπως θα δούμε, επηρέασαν νεότερους καλλιτέχνες όπως ο Yves Klein. Το κενό είναι σαν το καλούπι που έχει την μορφή του πράγματος που ήταν πριν εκεί, ένα κενό με όλη την ουσία του πράγματος που το γέμιζε. Ο κόσμος γύρω μας είναι γεμάτος από τέτοια γόνιμα κενά, γεμάτος από ελάχιστες τέτοιες πραγματικότητες. Για αυτές ακριβώς τις ελάχιστες πραγματικότητες θα μιλήσω. Θέλω να δω την πτωτική κίνηση του σώματος, σαν γεγονός, σαν έκφραση και σαν σύμβολο. Θέλω να μιλήσω για τα σώματα αυτά που πέφτουν θελημένα ή όχι στο κενό. Την πτώση κυριολεκτικά και μεταφορικά. Για την βύθιση, την πτώση στην ανυπαρξία, στο τίποτα, ή στο κάπου αλλού. Το σώμα πονά στην διάρκεια της πτώσης? Για πιο λόγο πέφτει? Η πτώση αυτή που θα καταλήξει? Στο χώμα λόγω βαρύτητας, στη θάλασσα γιατί λιώσανε τα φτερά του, στην κόλαση επειδή αμάρτησε, στην άβυσσο του γυναικείου κόλπου και της ηδονής ή απλά στο άγνωστο ακόμη κενό? Μα εγώ ακόμη ταλαντεύομαι, νομίζω ότι ισορροπώ… «στην ακροβατική θέση του ν' αφουγκράζεται τις απουσίες που σαλεύουν στο βυθό» έλεγε ο ποιητής Ευγένιος Αρανίτσης. Πότε επέρχεται η πτώση? Τη λύτρωση θα βρεις ή τον χαμό?

Πολλοί καλλιτέχνες ασχολήθηκαν με το κενό. Η ελάχιστη πραγματικότητα είναι λοιπόν ένα κενό που κρύβει πράγματα, που κρύβει την γνήσια έμπνευση. Και ο καλλιτέχνης προσπαθεί να κατοικήσει μέσα του, να το ορίσει και να επαναπροσδιοριστεί ο ίδιος μέσα από αυτή του την προσπάθεια. Οι επιλογές της εργασίας μου θα ξεκινήσουν από τον Μεσαίωνα και την ζωγραφική με θρησκευτικό και μυθολογικό περιεχόμενο. Η ζωγραφική που χρησιμοποιεί την πτώση ηθικά, μέσα από απεικονίσεις έκπτωτων αγγέλλων και αμαρτωλών στην κόλαση. Η σεξουαλική πτώση του άνδρα στην σκοτεινή άβυσσο της γυναίκας. Οι πτώσεις στα όνειρα, και η ταύτιση τους με τις σεξουαλικές επιθυμίες.

Είναι η ίδια η κίνηση του σώματος που πέφτει που κάνει γοητευτική όσο και τραγική μια πτώση, κι αυτό το είχαν αντιληφθεί ήδη οι ζωγράφοι του Μπαρόκ. Η πτώση ενέπνευσε πολλούς καλλιτέχνες, καλλιτέχνες που είτε ζήσανε από κοντά μια πραγματική πτώση (αυτοκτονία), είτε την πτώση μιας κοινωνίας, την καταπόνηση του λαού μέσα από ένα πόλεμο, είτε τέλος την ψυχική κατάπτωση μέσα από έναν έρωτα, από μια σχέση, την ανθρώπινη αυτή αδυναμία απέναντι στον άλλον, την ανεπάρκεια. Το ενδιαφέρον για την δύσκολη ταλαντευόμενη κίνηση του σώματος και τον κίνδυνο της πτώσης.

Το σώμα που μοιάζει να χορεύει, να μάχεται, αέρινο και τιποτένιο από τη δύναμη της βαρύτητας που το ελέγχει και το έλκει στον φλοιό ή στο κέντρο της γης. Από το '60 και έπειτα με την τέχνη του σώματος, τις πρώτες δράσεις και τις πρώτες performance οι καλλιτέχνες χρησιμοποίησαν το ίδιο τους το σώμα σαν μέσο για να εκφράσουν το πιο τραγικό κομμάτι της ανθρώπινης οντότητας, το εφήμερο της ύλης. Το σώμα που συνεχώς εκφράζει εσωτερικές ανησυχίες σαν ένα πινέλο που γράφει λέξεις, τοποθετεί χρώματα και μιλάει με τον δικό του μοναδικό τρόπο όπως κανένα άλλο μέσω δεν κατάφερε να μιλήσει. Το ρίξανε από δέντρα, από σκεπές σπιτιών, από ουρανοξύστες και σκάλες. Με την βοήθεια υποστηριγμάτων το τοποθέτησαν σε στάσεις που ήταν αδύνατες. Πραγματοποίησαν «επικίνδυνες» πτώσεις, ξεγελάσανε την βαρύτητα, τα μάτια του θεατή, τον ίδιο τον θάνατο. Παίξανε με την πτώση με όποιο τρόπο μπορούσανε, άλλοτε με μια παιδική αφέλεια, σαν σκανδαλιά και άλλοτε επικίνδυνα, κάνοντας την πτώση τρόπο ζωής ακολουθώντας την μέχρι τον χαμό, τον θάνατο, την ανυπαρξία. Καλλιτέχνες που ασχολήθηκαν με πραγματικές πτώσεις, με την πρόσφατη καταστροφή των δίδυμων πύργων την 11η Σεπτεμβρίου, και με αυτοκτονίες που τους ενέπνευσαν και τις «χρησιμοποίησαν» για να εκφράσουν τις δικές τους προσωπικές πτώσεις. Για τις καταστάσεις αυτές που κάθε άνθρωπος πέφτει καθημερινά, ξανά και ξανά. Η τραγωδία που δημιουργεί τέχνη, που γίνεται καταγγελία πόνος, εμμονή. Η πτώση ταυτίστηκε με την αποτυχία (falling, failing), η πτώση έγινε πτήση, στύση και το κοινό κενό που παρακολουθεί τον έκπτωτο.

Είναι μια πορεία προς τα κάτω αλλά και κάποτε προς τα επάνω, και κάτι τέτοιο ελπίζω να δειχτεί στα ακόλουθα κεφάλαια. Ο Οδυσσέας Ελύτης έλεγε πως «το κενό υπάρχει όσο δεν πέφτεις μέσα του». Αν δεν πέσω μέσα του δεν θα το κατανοήσω. Στέκομαι στην άκρη και δεν το σκέφτομαι, απλά αφήνομαι στην μαγεία του πετάγματος, της πτώσης, και αρχίζω να κατεβαίνω ορόφους σιγά-σιγά, κατεβαίνω τα σκοτεινά «σκαλοπάτια» του κενού.

Όγδοος όροφος

«Και είδον άγγελον καταβαίνοντα εκ του ουρανού, έχοντα την κλείν της αβύσσου και άλυσιν μεγάλην επί την χείρα αυτού. Και εκράτησε τον δράκοντα, του όφιν του αρχαίου, ος έστι Διάβολος και ο Σατανάς ο πλανών την οικουμένην και έδησεν αυτού χίλια έτη, και έβαλεν αυτού εις την άβυσσον και έκλεισεν και εσφράγισεν επάνω αυτού, ίνα μην πλάνα έτι τα έθνη, άχρι τελέσθη τα χίλια έτη.»
-Αποκάλυψις Ιωάννου, Κεφάλαιο Κ'

Στην άβυσσο αυτή που κλείσανε και σφραγίσανε τον Διάβολο, τον Σατανά, τον έκπτωτο άγγελο, η Κόλαση που κατά τον Μεσαίωνα κατέληγε η ψυχή που αμάρτησε, όπου πλήθος εκκλησιαστικοί πατέρες, άγιοι, ασκητές, αλαφροΐσκιωτοι οραματιζόμενοι, φανατικοί της πίστεως παρουσίασαν με τέτοιο τρόπο, με σκοπό να τρομοκρατήσουν και να φοβίσουν τον κόσμο, τους πιστούς, μήπως και καταφέρουν και τους συνετίσουν και τους οδηγήσουν στον δρόμο του Θεού, στο βασίλειο των ουρανών, στον πολυπόθητο Παράδεισο που θα τους χαρίσει την λύτρωση. Το θέμα της πτώσης των καταδικασμένων, είτε έκπτωτων αγγέλων, είτε των αμαρτωλών στην Εσχάτη Κρίση, ήταν εύλογα αγαπητό στην Καθολική Ευρώπη. Ο διδακτικός σκοπός είναι προφανής σε τρίπτυχα όπως του Hans Memling (1467-1471) ο οποίος τοποθετεί στο κεντρικό τμήμα (Κρίση και ζύγισμα των ψυχών) τον αρχάγγελο Μιχαήλ να ζυγίζει τις ψυχές. Οι ελαφρύτερες από αυτές, οι αναμάρτητες, οδηγούνται στο αριστερό τμήμα του τριπτύχου (Υποδοχή των δικαίων στον Παράδεισο) και οι βαριές ψυχές των αμαρτωλών πέφτουν στις φλόγες της κολάσεως στα δεξιά (Ρίξιμο των καταραμένων στην Κόλαση). Ο Hieronymus Bosch με τον αινιγματικό του Κήπο των Επίγειων Ηδονών (π.1510) αναπαριστά το ίδιο αυτό θρησκευτικό θέμα με ένα ιδιαίτερο τρόπο, δημιουργώντας πρωτότυπα τέρατα και σχεδόν ονειρικές παραστάσεις. Εφιαλτικές εικόνες, δαίμονες, τέρατα και φιγούρες σαν παραισθήσεις, που λες και βγήκαν από μυαλό παρανοϊκών ψυχασθενών. Εικόνες που αν δεν είχανε θρησκευτικό περιεχόμενο, οι καλλιτέχνες που τις δημιούργησαν θα κατέληγαν οι ίδιοι στην πυρά της Ιεράς Εξέτασης.

Στους επόμενους αιώνες, το ενδιαφέρον των ζωγράφων θα στραφεί όλο και περισσότερο στο σώμα και στην απόλυτα ρεαλιστική αποτύπωση του ακόμη και στις πιο δύσκολες στάσεις – κάτι που προσφέρεται στο μοτίβο της πτώσης. Το σώμα δεν αναπαριστάνεται πλέον μόνο στην αρμονική, ήρεμη όρθια στάση της κλασικής εποχής και της Αναγέννησης. Οι καλλιτέχνες προσπαθούν με την εμφάνιση του Μανιερισμού και των ύστερων συνθέσεων του Μιχαήλ Αγγέλου, με τα τιτάνια συστρεφόμενα σώματα, να πειραματίζονται με τις δύσκολες αυτές στάσεις. Μια επίδειξη δεξιοτεχνίας στον τομέα αυτόν κάνει ο Peter Paul Rubens με την Πτώση των Εξεγερθέντων Αγγέλων (1618-20), μια εξαιρετική σύνθεση στα πρότυπα του Μπαρόκ, σχεδόν σπειροειδή, με καμπύλες γραμμές και διαγώνιους άξονες, που εκτείνεται σε όλη την επιφάνεια του πίνακα. Μοιάζει να μην υπάρχει τέλος στο κατρακύλισμα των έκπτωτων αγγέλων – φιγούρες σε κάθε πιθανή στάση, αλλού πλημμυρισμένες από εκτυφλωτικό φως, αλλού βυθιζόμενες στο σκοτάδι, δραματοποιώντας την πτώση αυτή και καταφέρνοντας να δημιουργήσει δέος στον θεατή απέναντι στο μαύρο αυτό κενό που χάνονται τα σώματα.

Θέαμα λοιπόν, φαντασία, δεξιοτεχνία, πάντα και χριστιανική νουθεσία – καθώς πολλοί ζωγράφοι παρουσίαζαν την πορεία της ψυχής, την πτώση των καταραμένων ψυχών στην Κόλαση, ή την ανύψωσή τους στους ουρανούς. Από τότε που οι πρωτόπλαστοι διώχτηκαν απ' τον παραδεισένιο κόσμο που τους έπλασε ο Θεός, έπρεπε να αντιμετωπίσουν την γύμνια του φθαρτού τους σώματος και να προφυλάξουν την ψυχή τους απ' τον πειρασμό προσπαθώντας να μην επαναλάβουν το προπατορικό αμάρτημα, από το βάρος της αμαρτίας που θα τους οδηγούσε ξανά σε μια πτώση στα έγκατα της γης, στην κόλαση, στο κενό, στο τίποτα, στην ανυπαρξία όπου δεν υπάρχει λύτρωση.

«..και φτάνω όπου δεν φέγγει φως κανένα..» -(Άσμα ΙV, Ντάντε Αλιγκέρι, σελ.55, στ.151)

Έβδομος όροφος

Αυτή η πτώση μεταφορικά και κυριολεκτικά που επέρχεται σαν αποτέλεσμα των πράξεων μας, απ' τις αμαρτίες, τις αδυναμίες, τις επιθυμίες, τους πόθους μας και είναι αυτή που οδηγεί το σώμα και την ψυχή στην σταδιακή και σίγουρη βύθιση. Μια βύθιση που απασχόλησε αρκετά τους ανθρώπους οι οποίοι τη χρησιμοποίησαν με σκοπό να θίξουν πολλά άλλα θέματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο μύθος του Ικάρου. Φυλακισμένοι ο Δαίδαλος με τον γιο του τον Ίκαρο στον Λαβύρινθο, επιθυμώντας να επιστρέψουν στην Αθήνα, μαζέψανε φτερά από πουλιά και φτιάξανε φτερούγες κολλώντας τα με κερί για να καταφέρουνε να φύγουνε πετώντας. Ο Δαίδαλος είχε προειδοποιήσει τον Ίκαρο να μην πετά πολύ χαμηλά στο νερό, για να μην βραχούνε τα φτερά του, ούτε και πολύ ψηλά για να μην λιώσουν. Κατά την διάρκεια της πτήσης, ο γιος του επίμονος και παρασυρμένος από αυτή την πτήση προς την ελευθερία και μαγεμένος απ' την εμπειρία του πετάγματος ανέβαινε όλο και πιο ψηλά προσπαθώντας να βρεθεί πιο κοντά στο εκθαμβωτικό φως του ήλιου. Έτσι, η θερμότητα του έλιωσε το κερί με αποτέλεσμα την μοιραία πτώση του στην θάλασσα.

« ...a splash quite unnoticed this was Icarus drowning.» -William Carlos Williams

Ο μύθος αυτός κέντρισε πολλούς καλλιτέχνες να ασχοληθούν μαζί του, άλλοτε θέλοντας να αποτυπώσουν την τραγική εκείνη στιγμή της πτώσης του Ικάρου και άλλοτε να δείξουν πως η πτώση αυτή ήταν απλά ένα τσαλαβούτημα στο νερό που πέρασε απαρατήρητο. Το 1558 ο Pieter Brueghel (Τοπίο με την πτώση του Ίκαρου) απεικόνισε ένα ανοιξιάτικο τοπίο, αγρότες, ψαράδες και βοσκούς μέσα στην καθημερινότητα τους να κάνουνε τις δουλειές τους, χωρίς να δίνουν την παραμικρή προσοχή στον Ίκαρο που μόλις έχει βουτήξει στα νερά. Το μόνο που μπορεί να διακρίνει κανείς είναι δυο πόδια και σκόρπια φτερά, καθιστώντας πολύ δύσκολο στον παρατηρητή να διαπιστώσει την ύπαρξη τους (κάτω δεξιά στον πίνακα) . Ο Brueghel συνέθεσε την πτώση του Ίκαρου στον πίνακα με πανέξυπνο τρόπο, συνδυάζοντας το ηθικό δίδαγμα με ένα κωμικοτραγικό στοιχείο. Ο William Carlos Williams τελειώνει το ποίημα του με τους παραπάνω στίχους προσπαθώντας να κάνει τον αναγνώστη να το προσέξει, να τον αναγκάσει όχι μόνο να δει το παράδοξο, αλλά και να νιώσει την οδυνηρή αυτή ειρωνεία του θανάτου στο ενδιάμεσο της ζωής. Ένας ακόμα ποιητής, o W. H. Auden, αναφέρεται στον πίνακα αυτό του Brueghel:

«In Breughel's Icarus, for instance: how everything turns away
Quite leisurely from the disaster; the ploughman may
Have heard the splash, the forsaken cry,
But for him it was not an important failure; the sun shone
As it had to on the white legs disappearing into the green
Water; and the expensive delicate ship that must have seen
Something amazing, a boy falling out of the sky,
had somewhere to get to and sailed calmly on.»
Copyright © 1976 by Edward Mendelson, William Meredith and Monroe K. Spears,
Executors of the Estate of W. H. Auden.

Το ποίημα αυτό, ο Auden το εμπνεύστηκε μετά από μια επίσκεψη του στο Μουσείο Καλών Τεχνών στις Βρυξέλες το 1938, όπου και είδε το Τοπίο με την πτώση του Ίκαρου. Το ποίημα μιλάει για την απάθεια και την αδιαφορία απέναντι στα ανθρώπινα πάθη. Ξεκινάει με το «θαύμα της γέννησης» και τελειώνει με την «τραγωδία» του θανάτου. Ο Auden με θρησκευτικούς υπαινιγμούς προσπαθεί να θίξει την ανθρώπινη αδιαφορία απέναντι στα βάσανα και στον πόνο των άλλων. Βέβαια, το ποίημα αυτό είναι αρκετά σοβαρό και σκληρό. Ο Brueghel δημιουργούσε πάντα πίνακες με αλληγορική και ηθικολογική σημασία (ο πίνακας αυτός ήταν ο μοναδικός με μυθολογικό περιεχόμενο). Ο Brueghel επιδίωκε να παρουσιάσει το θέμα του με χιούμορ και καυστικότητα όσο σοβαρό και να ήταν. Θέλοντας να πει απλά ότι κανένα τραγικό γεγονός δεν απέχει πολύ από την γελοιότητα και την ελαφρά αντιμετώπιση. Με τον τρόπο αυτό έδειχνε τον ωμό ρεαλισμό των καταστάσεων της καθημερινής ζωής και των τραγικών γεγονότων.

«…βρέθηκα σάμπως να ήμουν του θανάτου και πέφτω, καθώς πέφτει νεκρό σώμα.»
-Άσμα V. Ντάντε Άλιγκέρι σελ.61, στ.142

Έχω τα πόδια μου, η γη με κρατά κοντά της δεμένο, υπάρχει η βαρύτητα, ο νόμος του Νεύτωνα. Ναι! Το μήλο πέφτει απ' το δέντρο (όταν ωριμάσει) για να βρει τη γη (να σαπίσει). Όλα πέφτουν. Έχω τα πόδια μου, στέκομαι στην άκρη, μπορεί να αιωρούμαι, μπορεί να ταλαντεύομαι μεταξύ αυτών των ορίων, μπορώ να ισορροπώ. Πότε επέρχεται η πτώση;

Κάποτε η πτώση ήταν επακόλουθο αμαρτημάτων, και τότε οδηγούσε στην Κόλαση, στα Τάρταρα, στον Άδη, στο αιώνιο κενό, στο βασανιστήριο της ανυπαρξίας, στο πουθενά, στο τίποτα. Κάποτε μόνο οι αναμάρτητοι μπορούσαν να αγγίξουν τον ήλιο, την ζεστασιά, την ομορφιά χωρίς να καούν, οι υπόλοιποι ενέδιδαν στους πειρασμούς και κατέληγαν στα καζάνια της Κόλασης. Ο Ίκαρος πέταξε, πλησίασε τον ουρανό, μαγεύτηκε απ' την λάμψη του ήλιου και έλιωσαν τα φτερά του. Ο Δαίδαλος τον είχε προειδοποιήσει, μα ο Ίκαρος επέλεξε την ομορφιά της πτήσης που κατέληξε σε πτώση.

Έκτος όροφος

Στα τέλη του 19ου με αρχές του 20ου αιώνα το θέμα της πτώσης στο κενό κυριαρχούσε και πάλι στην τέχνη αυτή τη φορά όμως με διαφορετικό τρόπο. Οι καλλιτέχνες θέλησαν να ξεφύγουν απ' το θρησκευτικό πλαίσιο, την αμαρτία και την θεϊκή καταδίκη σε παντοτινή απώλεια του παράδεισου. Έτσι λοιπόν γύρω στα 1900 με το κίνημα του συμβολισμού και τις μυθολογικές, ατμοσφαιρικές και ονειρικές αναπαραστάσεις τους, βλέπουμε ένα καλλιτέχνη να αναπαριστά μια αρκετά πρωτότυπη και ξεχωριστή βουτιά σε ένα άλλο σκοτεινό και ανεξερεύνητο κενό. Το 1901-1902 ο Alfred Kubin σχεδιάζει το Άλμα Θανάτου – έναν άνδρα σε στύση να βουτάει στο γιγαντιαίο αιδοίο μιας γυναίκας. Τη γυναίκα αυτή την βλέπουμε ανάμεσα από τα πόδια της, το αιδοίο της βυθισμένο στο σκοτάδι ενός V που σχηματίζεται από τους σηκωμένους μηρούς της, όλο το σκοτάδι συγκεντρώνεται στην κορυφή αυτού του ανεστραμμένου Λ. Μπορούμε ακόμη να διακρίνουμε τα δυο της στήθη και το σαγόνι της στο πάνω μισό του σχεδίου, τα οποία φωτίζονται ελάχιστα και έτσι σκοτεινιάζουν ακόμη περισσότερο το κέντρο της εικόνας. Αριστερά διακρίνουμε τον άνδρα, ο οποίος φαίνεται μικροσκοπικός μπροστά της να έχει ήδη πηδήξει και να πέφτει εν στύση με στόχο τον κόλπο της. Ο άνδρας πέφτει ακολουθώντας την μοίρα του, να βρει τον θάνατο, να χαθεί, και να ξαναβρεθεί από εκεί που ξεκίνησε, δημιουργήθηκε και αντίκρισε το πρώτο φως και τη ζωή - στο αιδοίο της γυναίκας.
Λίγα χρόνια πριν, στις 4 Νοεμβρίου του 1899 κυκλοφόρησε η Ερμηνεία των Ονείρων του Sigmund Freud. Ο Φρόυντ διατύπωσε ότι «το όνειρο είναι η (μεταμφιεσμένη) εκπλήρωση μιας (καταπιεσμένης, απωθημένης) επιθυμίας». Οι καταπιεσμένες αυτές επιθυμίες που εκπληρώνονται στο όνειρο είναι κατά την άποψή του σεξουαλικές επιθυμίες και ορμές που υπάρχουν από τη βρεφική ηλικία. Κατά τον Φρόυντ η πτώση στο όνειρο παραπέμπει σε παιδικές αναμνήσεις και στα παιχνίδια κίνησης που είναι ιδιαίτερα αγαπητά στα παιδιά, όπως και δεν είναι σπάνιο να προκαλούνται σεξουαλικές διεγέρσεις στην διάρκεια τους. Ο Dr. Paul Federn πίστευε ότι τα όνειρα πτήσης είναι όνειρα στύσης, καθώς το αξιοσημείωτο φαινόμενο της στύσης, που απασχολεί ακατάπαυστα την ανθρώπινη φαντασία, προκαλεί επιβλητική εντύπωση ως άρση της βαρύτητας. Ο Φρόυντ υποστήριζε ότι τα όνειρα πτώσης έχουν συχνά χαρακτήρα άγχους. Η ερμηνεία αυτή στην περίπτωση των γυναικών θεωρείται απλή, μιας και για της γυναίκες η χρήση της πτώσης στο όνειρο σημαίνει ενδοτικότητα απέναντι σε έναν ερωτικό πειρασμό.

Ενστικτώδες είναι και το αίσθημα της ηδονής, της απόλαυσης, του έρωτα. Ο έρωτας που παύει να χρησιμοποιείται μόνο σα μέσο γονιμοποίησης και γίνεται και από τα δύο φύλα το απόλυτο χάσιμο του ενός μέσα στον άλλο. Αυτός είναι και ο φόβος του συνουσιαζόμενου, η ρεύση, και κατά συνέπεια η κατάρρευση, ο φόβος ότι θα του φύγει, θα χαθεί με ύπουλο τρόπο, και ο πανικός μπροστά στις συνέπειες, την άτακτη φυγή, το πέσιμο, το τέλος της συνουσίας. Η εκσπερμάτωση είναι μια υπόσχεση που αδυνατεί να τηρηθεί, ο άνδρας έχει την εντύπωση πως θα πετάξει, θα εκραγεί και αντί γι' αυτό καταρρέει, σωριάζεται, λαχανιάζει. Ο άνδρας δεν θέλει την εκσπερμάτωση, θέλει τον ιερό συγκλονισμό, επιζητεί το ολοκαύτωμα μέσα απ' την ηδονή αυτή, θέλει να συνεχίσει, να νιώσει τον κατακλυσμό αυτό των συναισθημάτων σαν την γυναίκα που η ηδονή της είναι αστείρευτη, ονειρεύεται να αφεθεί, να χαρεί σαν τη γυναίκα ατέλειωτα ασταμάτητα σε μια ασυγκράτητη εκμηδένιση του είναι του. Κρατιέται με δυσκολία, η εκσπερμάτωση γίνεται απειλή που θα του στερήσει την στύση του και ξέρει ότι όταν αυτή η απειλή γίνει πραγματικότητα θα του χαρίσει μια ηδονή ασήμαντη και θλιβερά σύντομη.

«Η μαύρη ήπειρος δεν είναι ούτε μαύρη ούτε απρόσιτη στην εξερεύνηση. Δεν έχει εξερευνηθεί γιατί μας έκαναν να πιστέψουμε πως είναι υπερβολικά μαύρη για να μπορεί να εξερευνηθεί. Και γιατί θέλησαν να μας πείσουν ότι αυτό που μας ενδιαφέρει είναι η λευκή ήπειρος με τα μνημεία της Έλλειψης. Κι εμείς το πιστέψαμε. Μας απολίθωσαν ανάμεσα σε δύο τρομαχτικούς μύθους: τη Μέδουσα και την άβυσσο».
-Helene Cixous

Έτσι λοιπόν, στο σχέδιο του Alfred Kubin ο άνδρας πραγματοποιεί μια βουτιά στο μαύρο αυτό κενό του γυναικείου κόλπου. Το κενό βρίσκεται στην ανάγκη του αυτή να την ανακαλύψει, να καταλάβει και να νιώσει την διαφορετικότητα αυτή της γυναίκας και τον τρόπο που ζει και απολαμβάνει την ηδονή που της προσφέρει ο ίδιος. Ο ίδιος που μπροστά στην απεραντοσύνη του οργασμού της γίνεται ελάχιστος, ασήμαντος. Γιατί αυτό το εσωτερικό μέσα στο οποίο σε βάζει η γυναίκα είναι κλειστό σαν το σκοτεινό θάλαμο όπου ο φωτογράφος εμφανίζει τις φωτογραφίες του. Είναι τόσο ανοιχτό, διάπλατο, που τίποτα μέσα του δεν σε αφήνει να πιαστείς. Φανερό ως την αφάνεια, είναι το μυστικό που δεν κρύβεται και που ακριβώς επειδή προσφέρεται έτσι στο βλέμμα μου, τη φιλοδοξία, την αφή μου, γίνεται ακόμη πιο αδιαπέραστο. Μυστικό χωρίς μυστικό, κρυψώνα που δεν κρύβει τίποτε, τεράστια επιτόπια φυγή που δεν πιάνεται με τίποτε. Η γυναίκα δίνεται ολοκληρωτικά, σβήνει και ξανανάβει στο άγγιγμα του άνδρα, το σώμα της γίνεται γραμμή φυγής και όχι μήτρα αναπαραγωγής. Το να χαρίσεις ηδονή στον άλλο σημαίνει να μπεις στον κίνδυνο της διαφοράς του, να ανοίξεις μέσα του μια εξαίσια πληγή και να διαφεύγεις και να χάνεσαι για τον άλλον, χάρη σε όλα αυτά που σε ενώνουν μαζί του. Για τον άνδρα που πρέπει και θέλει να καταλάβει την γυναίκα, να αγγίξει και να ανακαλύψει κάθε της σημείο, να βρει το σημείο εκείνο που αρχίζουν και τελειώνουν οι αναστεναγμοί της. Να βρει την πηγή της ηδονής της στο σημείο εκείνο που ονομάζεται σημείο G κατά πολλούς. Γράμμα G για την βαρύτητα (Gravity) ή για το κενό (Gap). Mind the Gap or Mind the G-spot. Μπορεί να' ναι το ίδιο μπορεί και όχι, πάντως ο φόβος της πτώσης στο κενό είναι το ίδιο επικίνδυνος και στις δυο περιπτώσεις.

Λίγα χρόνια αργότερα, το 1946 ένας άλλος ζωγράφος, ο Max Beckmann δημιουργεί το σχέδιο με τίτλο Περίπατος (το όνειρο) , που είναι πολύ κοντά σ' εκείνο του Kubin. Αναπαριστά τον καλλιτέχνη να κάνει ένα νυχτερινό περίπατο σε μία ψηλή γέφυρα. Η γέφυρα αυτή χωρίζεται σε δύο μέρη, αριστερά του σχεδίου το σκοτάδι και δεξιά το φως, στη μέση, στο χάσμα αυτό μεταξύ σκοταδιού και φωτός μια κολοσσιαία γυμνή γυναίκα σε ύπτια θέση είναι ξαπλωμένη κατά μήκος ενός ποταμού. Ο υπνοβάτης ο οποίος κάνει ένα βήμα στο τέλος της γέφυρας ισορροπώντας στιγμιαία πριν την πτώση στον κόλπο της αναπαυόμενης φύσης. Όπως το τραγούδι των Σειρήνων, η προσωποποίηση της θάλασσας που τον καλεί σε αυτή την τελευταία μέρα της Οδύσσειας, χωρίς να έχει δικαίωμα επιλογής παρά την πτώση. Όπως το ταξίδι του στο φως έχει διακοπεί απ' την ίδια την γέφυρα που έσπασε στα δύο.

Πέμπτος όροφος

Ο Beckmann το 1950 δημιουργεί τον Άνδρα που πέφτει ενώ βρισκόταν στην Αμερική. Αναπαριστά έναν γιγαντιαίο άνδρα να πέφτει με τα χέρια σε έκταση απ' τον ουρανό στην γη. Ερμηνεύοντας την πτώση σαν προετοιμασία για τον θάνατο όντας σε ένα άλλο στάδιο ύπαρξης. Ποτέ πριν ο Beckmann δεν είχε αφήσει σε πίνακα του τόσο ελεύθερο χώρο, τον απροσδιόριστο αυτό χώρο ανάμεσα στα κτήρια, ατελείωτος και χωρίς ορίζοντα. Η πτώση πάντα φορτιζότανε με πολλές διαφορετικές έννοιες που ο κάθε καλλιτέχνης επιθυμούσε να δώσει εικονοποιώντας τη. Έτσι μέσα στην πορεία των χρόνων η πτώση χρησιμοποιήθηκε με πολλούς τρόπους, είτε σαν τσάκισμα του σώματος, αποδίδοντας το εφήμερο και το φθαρτό, είτε θέλοντας να χρησιμοποιήσουνε την ερμηνεία της πτώσης ψυχικά, η τιμωρία της ψυχής που ερωτοτροπεί με το αίσθημα της πτώσης και η κατάληξη που είναι το ψυχικό χάος, η αναζήτηση της λύτρωσης που δεν έρχεται και το απόλυτο χάσιμο της ψυχής σου στο κενό και στην ανυπαρξία.

Ο Francis Bacon σχεδιάζει μετά το '60 τα Falling figure και Falling figure with arms up. Οι φιγούρες αυτές στέκονται στη γωνία ενός χώρου, νομίζει κανείς ότι είναι εικόνες ξεκούρασης, αλλά κοιτάζοντας τις οριζόντιες γραμμές πίσω τους σίγουρα αντιλαμβάνεται τον συσχετισμό τους με το μποξ και το χώρο ενός ρινγκ. Στις φιγούρες διακρίνεις ένα ζευγάρι χέρια, το ένα σηκωμένο και το άλλο να ξεκουράζεται στα σκοινιά σαν να έχουνε μόλις βρεθεί σε αυτή την θέση από μία πτώση, ένα χτύπημα ή ακόμη και από την εξάντληση και έχουν γείρει προς τα πίσω να ξεκουραστούν. Γενικότερα ο Bacon στο έργο του, μπορεί να μην ασχολήθηκε παραπάνω με τις φιγούρες σε πτώση, αλλά στο σύνολο του αντικρίζουμε το ανθρώπινο σώμα το οποίο διαλύεται, τσακίζεται, αποσυντίθεται. Κατακερματίζει τον άνθρωπο όχι όπως ο Picasso στον Κυβισμό, αλλά η κρεάτινη αυτή μάζα που ονομάζεται σώμα κουβαλά την μοίρα του καθενός, την ωμή αυτή συνέπεια του έρωτα που σε κατασπαράζει, τον Διάβολο που τσαλαπατάει τα μέσα και τα έξω του. Ο Bacon παραμόρφωνε το μοντέλο του σαν να το κοίταζε μέσα από παραμορφωτικό καθρέφτη, το σώμα γινότανε είδωλο, σκορπισμένο σε κομμάτια. Δεν τον ενδιέφερε η ηθική πτώση. Ήθελε να τονίσει το σπάσιμο αυτό του σώματος από το 'ξόδεμα' και την κούραση της πάλης, και για τον Bacon είναι αναγκαστικά μέρος της ζωής, είτε λέγεται σεξ, είτε μποξ.

Κοντά στην αντιμετώπιση αυτή της ανθρώπινης φιγούρας είναι και ο Vladimir Velickovic. Ένας από τους δραματικότερους σύγχρονους ζωγράφους που κατάφερε με τα εκπληκτικά του σχέδια να δείξει την αδυναμία του ανθρώπου απέναντι στη ζωή και στον θάνατο, την αδυναμία του απέναντι στην ίδια του την φύση, την οποία, αν και πιο δυνατός από ποτέ, συγχρόνως και κατώτερος, εξολοθρεύει καθολικά. Η ανδρική μορφή κυριαρχεί στους πίνακες του, απεικονίζει το μαρτύριο της ανθρώπινης υπόστασης, σαν ύλη και σαν πνεύμα. Η μορφή αυτή τρέχει, πηδάει, ανεβαίνει, κατεβαίνει πανικόβλητη, ψάχνοντας διέξοδο απ' τον ίδιο τον πίνακα, όντας σ' ένα χώρο χωρίς βάθος, σ' ένα κρύο κενό ενός ολοκληρωτικού μαύρου «όπως αυτό που πλέουν οι αστροναύτες..». Από το 1963 ακόμα, στον πίνακα Θύμα του Velickovic, βλέπουμε μια μορφή μεταξύ ανθρώπου και ζώου που διαλύεται στο έδαφος, τα μέλη του πραγματικά σκορπίζονται, το πρόσωπο σα να έχει καεί, και τα πόδια σα να σπάσανε γίνονται όλα μια μάζα κρέατος. Στους μεταγενέστερους πίνακες του, απ' το 1990 και ύστερα, η μορφή γίνεται πιο συγκεκριμένη, μια ανδρική φιγούρα κυριαρχεί η οποία κατρακυλά από σκαλοπάτια που δεν έχουν αρχή ούτε τέλος, μονάχα χάνονται στο μαύρο (Άβυσσος XIII. 1990). Σε άλλους πίνακες πέφτουν, με το κεφάλι να έχει αποκολληθεί από το υπόλοιπο σώμα και πολλές φορές άκρα να λείπουν σε μια απροσδιόριστη άβυσσο όπου το κυρίως θέμα είναι μόνο το βασανιστήριο της σάρκας, ο ακρωτηριασμός, η ψυχική καταστροφή και η καταπόνηση της ανθρώπινης οντότητας (Πτώση I, ΙΙ, ΙΙΙ,VII. 1993). Άλλοτε τα σώματα αυτά κρέμονται από σκοινιά ή να πέφτουν βίαια σα να τα έχουνε μόλις κόψει (Σώμα ΙΙΙ, ΙΧ, V. 1994) και ("1992" Κρέμασμα Νο 1. 1996).

«Ο κόσμος απ' όπου προέρχονται τα στοιχεία των έργων μου ήταν ήδη μορφοποιημένος όταν αποφάσισα να ζωγραφίσω. Αρνήθηκα πάντα να αναζητήσω τις ρίζες του.»
«Επιδιώκω κυρίως να δώσω στους πίνακες μου την αξία ενός ντοκουμέντου.»
-Vladimir Velickovic

Στη ζωγραφική του Velickovic βλέπουμε σίγουρα και την αγωνία του ίδιου καλλιτέχνη απέναντι στα πολιτικά θέματα της πατρίδας του. Βεβαίως δεν γίνεται άμεσα φανερό αυτό αλλά οι καταπονημένες αυτές φιγούρες θα μπορούσαν να είναι μεταφορικά ο λαός της Γιουγκοσλαβίας και τα σώματα αυτά που τσακίζονται στο σκοτάδι του κενού όλοι αυτοί άμαχοι και μαχόμενοι που σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου στην χώρα του. Οι μνήμες είναι ακόμη ζεστές, μπορείς να μυρίσεις ακόμη την καμένη και σαπισμένη σάρκα. Ο Velickovic προσπαθεί να παρουσιάσει μέσα από αυτό την ματαιότητα της ανθρώπινης ύπαρξης, την ελάχιστη απόσταση μεταξύ θανάτου και ζωής. Στο έργο του δεν υπάρχει σημείο αφετηρίας και άφιξης γι' αυτό και δεν σχετίζεται με τον Ίκαρο. Ο Ίκαρος ξεκίνησε από κάπου, πέταξε για να σωθεί, και τούτη η πτώση τον οδήγησε στον πνιγμό. Για τον Velickovic το πέταγμα του πουλιού αντιπροσωπεύει την ελεύθερη διαρκή κίνηση μέσα στον χώρο, την κίνηση κάθε τι ζωντανού, και ταυτόχρονα την βίαιη διακοπή της πτήσης αυτής από την πτώση, την εξαφάνιση και τον θάνατο. «Ήταν ένας άνθρωπος που πέρασε ξαφνικά απ' την ζωή στο θάνατο..» γράφει πετυχημένα ο Δημοσθένης Κούρτοβικ για το έργο του Velickovic και συνεχίζει: «..Αυτός εδώ ο άνθρωπος έγινε ξαφνικά ένα πετσοκομμένο σφάγιο σε τσιγκέλι χασάπη, ένα κρεάτινο κουρέλι. Ήταν ένας άνθρωπος και ύστερα πέθανε. Αλλά δεν αναπαύθηκε. Το πρόβλημα ήταν ότι ζούσε στο τέλος του εικοστού αιώνα. »

Ο Εξπρεσιονιστής Conrad Felixmuller to 1925 ασχολήθηκε και αυτός σε ένα από τους πιο γνωστούς του πίνακες με την πτώση. Στην Αυτοκτονία του ποιητή Β.Ρ ο Felixmuller απεικόνισε τον φίλο του και ποιητή Walter Rheiner τη στιγμή εκείνη που αυτοκτονεί κάνοντας ένα άλμα στο κενό. Ο μνημειακός και δυνατός αυτός πίνακας δημιουργείται στην κορυφή της καριέρας του Felixmuller. Γεμίζει με προσωπικούς συμβολισμούς και αποκαλυπτική ματιά το έργο αυτό, που είναι αναμφισβήτητα μία από τις πιο δραματικές εικόνες της Γερμανικής Εξπρεσιονιστικής τέχνης. Είναι ένα πήδημα, ένα βίαιο σάλτο απ' το ανοιχτό παράθυρο στο παλλόμενο νυχτερινό αστικό τοπίο του Βερολίνου, ο ποιητής σχεδόν βουτά με μία μυστήρια χαρά και ανακούφιση. Ο Walter Rheiner έπασχε χρόνια από βαριά κατάθλιψη η οποία τον οδήγησε στη χρήση κοκαΐνης. Αν προσέξουμε τον πίνακα θα δούμε τον Rheiner να έχει τα χέρια σε διάταση σαν να απολαμβάνει τούτη την ελεύθερη πτώση. Στο χέρι του κρατά μια ένεση – αναφορά στον εθισμό αυτό της κοκαΐνης που τον οδήγησε στην αυτοκτονία. Με τον τρόπο αυτό ο Felixmuller καταφέρνει να φυλακίσει την δραματική αυτή στιγμή μεταξύ ζωής και θανάτου καθώς ο ποιητής κάνει το άγριο αυτό άλμα στην ανυπαρξία.

Ο Εξπρεσιονισμός εμφανίστηκε στις αρχές του 20ου αιώνα σαν μια ανάγκη των καλλιτεχνών να πάνε πέρα από την περιγραφή της οπτικής εμπειρίας, και να εκφράσουν τον έντονο εσωτερικό τους κόσμο. Έτσι δημιουργήθηκε το εξπρεσιονιστικό στιλ, με πινελιές χειρονομιακές, έντονα χρώματα, και την ανθρώπινη φιγούρα να κυριαρχεί στους πίνακες. Το κάθε ίχνος στον καμβά δεν είχε σκοπό να αποτυπώσει ρεαλιστικά αυτό που φτιάχνανε, ήταν κάτι πιο εσωτερικό, κλειστό και συναισθηματικά φορτισμένο. Κοιτάζοντας την κάθε πινελιά, αντιλαμβάνεσαι την βιαιότητα της κίνησης και την ψυχική κατάσταση του ζωγράφου.

Το θέμα του 'υποφέροντος' ανθρώπου αντανακλά την τεταμένη σχέση των Εξπρεσιονιστών με την κοινωνία που τους έθετε στο περιθώριο. Όμως οι Εξπρεσιονιστές ενδιαφέρθηκαν γενικότερα για την ανθρώπινη κίνηση μιας και μέσα από αυτή μπορούσαν εύκολα να δηλώσουν τα αισθήματα τους, το σώμα σαν έκφραση – και όχι πάντα έκφραση απελπισίας. Ο χορός, το τσίρκο, σώματα σε επικίνδυνες καταστάσεις, σχοινοβάτες και ακροβάτες ήτανε θέματα με τα οποία ασχολήθηκαν αρκετά. Χαρακτηριστικά παραδείγματα ο E.L. Kirchner και ο August Macke. Ο άνθρωπος παρουσιάζεται μέσα στην έκσταση της μέθης αλλά και του κινδύνου. Είναι οι 'ακραίες' καταστάσεις που αγνοούσε η ακαδημαϊκή τέχνη και το καθώς πρέπει αστικό κοινό. Αυτές οι καταστάσεις επιβεβαιώνουν την αληθινή ζωή, όπως την καταλαβαίνανε οι Εξπρεσιονιστές. Για να εκφραστούν, τα σώματα και τα πρόσωπα παραμορφώνονται, οι φιγούρες επιμηκύνονται και οι σωματικές στάσεις γίνονται δύσκολες, δύσκαμπτες. Άλλοτε πάλι οι φιγούρες κινδυνεύουν, στέκονται κάπου στην άκρη, ισορροπούν και ταλαντεύονται ανάμεσα στην λύτρωση που δεν έρχεται και στην σωτήρια εκείνη ανάσα που θα τους βγάλει στην επιφάνεια.

«Ο άνθρωπος είναι ένα σκοινί τεντωμένο ανάμεσα στο ζώο και στον υπεράνθρωπο – ένα σκοινί πάνω από μία άβυσσο.»
-Friedrich Nietzsche

Τέταρτος όροφος

Η Performance Art είναι η τέχνη του σώματος, η τέχνη που γίνεται από έναν άνθρωπο ή από ολόκληρη ομάδα ανθρώπων και γίνεται σε συγκεκριμένο χώρο και χρόνο. Η Performance Art επικοινωνεί και συγγενεύει είναι με όλες τις υπόλοιπες μορφές τέχνης – μπορεί να συνδυάζει το θέατρο, τον χορό, την μουσική, δράσεις τσίρκου, ζωγραφική, γλυπτική, οποιοδήποτε μέσο που θα τόνιζε την δράση του σώματος. Σημασία βέβαια έχει πάντα το κοινό μιας και οι δράσεις αυτές σχετίζονται άμεσα με την σχέση του performer με τους θεατές. Έτσι, απ' το '60 και ύστερα πολλοί καλλιτέχνες επέλεξαν τα σώματα τους για να κάνουν τέχνη. Οι δράσεις αυτές ήταν πιο προσιτές στο κοινό, ο θεατής μπορούσε να ζήσει την δημιουργία του έργου, να οσμιστεί, να γευτεί, να ακούσει, ακόμη και να λάβει και ο ίδιος μέρος στην δράση. Στις performance αυτές οι καλλιτέχνες κάνανε σχεδόν τα πάντα, από καθημερινές κινήσεις και πράξεις μέχρι και σκληρές αυτοκαταστροφικές δράσεις. Προσπαθώντας να κάνουν το σώμα μέσο έκφρασης, το χρησιμοποίησαν με κάθε τρόπο, ζωγράφισαν με αυτό, το καταπόνησαν, το πλήγωσαν, το τσάκισαν, και στις καλύτερες περιπτώσεις κατάφεραν να δημιουργήσουν γόνιμα ερωτήματα, ακόμα και να συγκινήσουν. Αρκετοί από αυτούς ασχολήθηκαν με τις πτώσεις του σώματος ψυχικά και σωματικά, με τον χώρο που σου δίνεται, ο χώρος που γίνεσαι εσύ ο ίδιος και στον χώρο που περιέχεσαι και πως προσπαθείς να τον ακυρώσεις, να τον εκμηδενίσεις, ή και να γεμίσεις το κενό του.

Στις 27 Νοεμβρίου του 1960 ο Yves Klein δημιουργεί μία εφημερίδα με το όνομα 'Κυριακή (Εφημερίδα για μια μέρα)' όπου παρουσιάζει τη φωτογραφία με τίτλο Άλμα στο Κενό : είναι ο ίδιος ο καλλιτέχνης που πηδάει από τη σκεπή ενός κτηρίου. Βέβαια πρόκειται για φωτομοντάζ. Ο Klein μάλλον δεν είχε τολμήσει ποτέ ένα τέτοιο άλμα. Ισχυρίστηκε πάντως πως το άλμα αυτό είχε πραγματοποιηθεί την προηγούμενη χρονιά, και από εκείνο το συμβάν χρησιμοποίησε το υλικό για το φωτομοντάζ. Με το έργο αυτό ο Yves Klein άνοιξε νέους δρόμους για την ευρωπαϊκή τέχνη του '60, αλλά και για τη διεθνή τέχνη του '70 και του '80. Ο Joseph Kosuth μάλιστα τον αποκάλεσε δημιουργό της εννοιολογικής τέχνης. Το κίνημα του Fluxus, τα Happenings, οι performance, και η Body Art, η κάθε μία με τον τρόπο της σχετίστηκαν με την δουλειά του. Την ίδια χρονιά που δημοσίευσε το Άλμα στο Κενό και όλη εκείνη τη σειρά των έργων του με θέμα το κενό, ο καλλιτέχνης και φίλος του Klein, Arman, δημιουργεί μια εγκατάσταση στην Γκαλερί Iris Clert σε αντιπαράθεση με τη δουλειά του Klein, με τίτλο Το Πλήρες : ο Arman γεμίζει ένα ολόκληρο δωμάτιο από το πάτωμα μέχρι το ταβάνι με αντικείμενα, κάνοντας έτσι την είσοδο στο δωμάτιο και την διέλευση του κοινού αδύνατη.

Εκτός από το "Άλμα στο κενό ", οι "Ανθρωπομετρίες", το "Χιροσίμα" και το "Άνθρωποι αρχίζουν να πετούν", έργα του ίδιου, παρουσιάζουν ουτοπικά άλματα που μ' ένα τρόπο σπάνε τα δεσμά το παρελθόν, με την ελπίδα ότι κάποια μέρα, κάπου, θα είναι ικανοί να μπορούν να αναπνεύσουν ελεύθεροι, να καταφέρουν να ξεφορτωθούν την υλικότητα του σώματος, την ασήμαντη αυτή ύλη που εμποδίζει την ψυχή να πετάξει. Ο Yves Klein, που είχε μελετήσει και ανατολικές φιλοσοφίες, αντιμετώπιζε το κενό σαν πνευματική κατάσταση γνώσης και λύτρωσης, κι ακόμα σαν κάτι που επιθυμούσε να αγγίξει, να κατακτήσει. Η πτώση για τον Klein παραπέμπει στην επιθυμία και στο όνειρο της πτώσης σαν πτήση. Αρκετές από τις δουλειές του διαπραγματεύονταν το θέμα του κενού – ο ίδιος ο καλλιτέχνης να βαδίζει σ' ένα κενό χώρο, να δημιουργεί εγκαταστάσεις, να ζωγραφίζει με ανθρώπινα πινέλα, με τα ίδια τα σώματα να σχεδιάζει την απουσία τους. Ο Klein είχε το όνειρο να πετάξει και έστω και εικονικά το κατάφερε. Αυτό το άλμα είναι από τα πιο σημαντικά στην ιστορία της τέχνης, και σίγουρα δεν έπεσε …στο κενό.

«Ο θάνατος είναι γλυκά γαλανός σαν την ανυπαρξία. Γιατί η ανυπαρξία είναι ατέλειωτο κενό κι ο άδειος χώρος είναι γαλανός και δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο και πιο ανακουφιστικό απ' το γαλάζιο.»
-Μίλαν Κούντερα

Ο Pieter Laurens Mol επηρεασμένος από το International Klein Blue και το εικονικό άλμα του Klein, δημιουργεί το 1981 το Blue Defeat. Ο καλλιτέχνης πέφτει από μια σκάλα κρατώντας ένα πινέλο το οποίο διαγράφει στον τοίχο που ακουμπάει την πορεία της πτώσης του σε μπλε χρώμα όπως το μπλε που είχε χρησιμοποιήσει ο Klein. Ο Mol μελετώντας φιλοσοφία, ιστορία της επιστήμης, αλχημεία, μυθολογία και θρησκεία φορτίζει τα έργα του με αυτές τις έννοιες, δημιουργεί γλυπτά, ή χρησιμοποιεί τον ίδιο του τον εαυτό σαν γλυπτό, σαν αντικείμενο, σαν απλή ύλη για την πραγμάτωση ενός έργου του. Σ' ένα άλλο έργο του δημιουργεί ένα διάγραμμα με το σώμα του, γίνεται ο ίδιος η διαγώνια αυτή γραμμή που καθορίζει την πορεία του διαγράμματος, όπου ενώ το βλέπεις ότι ανεβαίνει σταθερά και έχει ανοδική πορεία, η στάση του σώματος του είναι σαν να βουτά με το κεφάλι προς τα κάτω, στην βάση του διαγράμματος, στο πάτωμα, στο «κάπου» αλλού.

Ο Γάλλος Philippe Ramette κάνει μια άλλη προσέγγιση, συνδυάζοντας το παράδειγμα του Klein με το ρομαντισμό και το σουρεαλιστικό χιούμορ. Το 1996 δημιουργεί με την βοήθεια ειδικών ξύλων και υποστηριγμάτων μια σειρά από φωτογραφίες που σχετίζονται με την δύναμη της βαρύτητας και την πτώση. Ένα ξύλινο μπαλκόνι στέκεται οριζόντια, παράλληλα με την θάλασσα και ο Ramette όρθιος στηρίζεται στο μπαλκόνι. Ό,τι γνώριζες ανατρέπεται, η θάλασσα γίνεται ο τοίχος απ' όπου στέκεται το μπαλκόνι και η πόλη με τους ουρανοξύστες ένα τελείως διαφορετικό τοπίο. Ο άνδρας φοράει το κλασικό μαύρο κοστούμι του αστού επιχειρηματία, παραπέμποντας στις γνωστές φιγούρες του Magritte. Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν σε πραγματικό χρόνο – δεν έχουν υποστεί επεξεργασία ούτε είναι φωτομοντάζ όπως του Klein. Σε κάποιες χρησιμοποιεί τα προαναφερθέντα στηρίγματα (κρυμμένα μέσα στα καλοσιδερωμένα του ρούχα), κι άλλες απλά περιστράφηκαν κατά 90°. Με τον τρόπο αυτό ο Ramette δημιουργεί ένα έργο αρκετά ποιητικό και ονειρικό, όπου τα αδύνατα γίνονται δυνατά. Φορώντας πάντα το κοστούμι του, ανεβαίνει τοίχους, στέκεται στο ίδιο μπαλκόνι με τοίχο το καταπράσινο γκαζόν και θέα τα οριζόντια δέντρα – ακινητοποιεί μια πτώση του από την καρέκλα που πέφτει, σαν να αιωρείται σχεδόν στο δωμάτιο, και κρατιέται από ένα ξύλο που εξέχει στον θαλασσένιο τοίχο, να μην πέσει στο ατελείωτο γαλάζιο της θάλασσας και του ουρανού. Ο Ramette δεν πέφτει, ξεγελάει με τις απίθανες αυτές στάσεις του, αναιρεί την βαρύτητα, παίζει μαζί της σα να λέει στον Ίκαρο πως πρέπει να το ξανασκεφτεί να επιστρέψει στον ουρανό, μιας και μπορεί να μην είναι πια κολλημένος στην γη από την τραγική εκείνη πτώση. Για τον ίδιο δεν υπάρχει βαρύτητα, και έτσι μπορεί και μας παρουσιάζει μια διαφορετική οπτική του κόσμου που μας περιέχει. Στον Ramette δεν υπάρχει κενό, ίσως να γίνεται ο ίδιος το κενό, μιας και καταφέρνει να αναιρέσει και να επαναπροσδιορίσει την οντότητά του σε σχέση με τους νόμους της φύσης και τις επιθυμίες του νου.

Τρίτος όροφος

«All is falling» --Bas Yan Ader (1970)

Το κενό είναι αυτό που δεν περιέχει τίποτα, το ασυμπλήρωτο, το άδειο, η ίδια η απουσία του κενού. Το κενό αυτοαναιρείται και ανασυγκροτείται, δεν καθορίζεται ούτε περιορίζεται. Λίγα χρόνια αργότερα μετά το άλμα του Yves Klein ακόμα ένας καλλιτέχνης θέλησε να θίξει το θέμα της πτώσης στο κενό, βέβαια με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Ο Ολλανδός Bas Yan Ader έκανε το πέσιμο (falling, failing) τρόπο ζωής, και σαγηνεμένος απ' το τσάκισμα αυτό, το ακολούθησε μέχρι την τελευταία του πτώση στην ανυπαρξία του θανάτου ή απλά μιας εξαφάνισης στο κάπου αλλού. Ο Bas Yan Ader κατά την άποψη μου ήταν ο μοναδικός που έπαιξε μαζί του με σκοπό να χαθεί μέσα του, και τα κατάφερε ολοκληρωτικά. Η κινητήρια δύναμη του Ader είναι το απόλυτο χάσιμο του ελέγχου που επέρχεται από την πτώση. Η δουλειά του βασίστηκε στην πτώση, στο σώμα του καλλιτέχνη που κυριαρχείται απ' την βαρύτητα. Κατρακύλησε από την σκεπή του σπιτιού του (Fall I, Los Angeles, 1970) οδηγώντας ένα ποδήλατο με ένα μπουκέτο λουλούδια στο χέρι έπεσε σε κανάλι του Άμστερνταμ (Fall II, Amsterdam, 1970), άφησε το σώμα του να πέσει από δέντρα (Broken Fall [organic], Amsterdam, 1971 ) και σπάζοντας με το βάρος του ένα τρίποδα που τον στήριζε (Broken Fall [geometric], Westkapelle, Holland, 1971) έπεσε στην άσφαλτο. Οι πτώσεις του δεν ήταν υπερδραματικές, παρά εκφράζουν την ανθρώπινη αποτυχία και την απελπισία. Ο Bas Yan Ader δεν επιδίωκε το πέσιμο από την άποψη του άλματος (πηδώ, χοροπηδώ), αλλά άφηνε το σώμα του να ταλαντευτεί, να κατρακυλήσει και ως αποτέλεσμα να πέσει, υποστηρίζοντας πάντα τη δύναμη της βαρύτητας, που τραβά, και ρίχνει φυσικά τα πάντα κάτω, ώστε να φτάσουν λίγο πιο κοντά στον φλοιό της, με την πρόσθετη απόχρωση μιας ταυτόχρονης φυσικής και ψυχολογικής αποτυχίας.

«My body practices being dead. » -Bas Yan Ader (1970)

Ο Ader με την τελευταία του δράση, το 3ο μέρος ενός μεγάλου σχεδίου (Αναζητώντας το Θαυμαστό, 1975) παίρνοντας ένα ιστιοπλοϊκό 12 ποδιών αποφάσισε να διασχίσει τον Ατλαντικό Ωκεανό απ' το Stage Harbor, Cape Cod μέχρι το Land's End της Αγγλίας μέσα σε 60 με 80 μέρες. Μετά από 9 μήνες το πλοιάριο βρέθηκε σε ακτή της Ιρλανδίας από έναν Ισπανό ψαρά σχεδόν ανέπαφο. Μέσα στην βάρκα βρέθηκαν δύο διαβατήρια, ένα Αμερικάνικο και ένα Γερμανικό, με διαφορετικές ημερομηνίες γέννησης στο όνομα του Ader. Ο Bas Yan Ader δεν έχει δώσει σημεία ζωής και αγνοείται από τότε. Η εξαφάνιση αυτή στην τελευταία δράση του θεωρείται σαν ένα από τα πιο περίεργα έργα που έγιναν στη ιστορία της Εννοιολογικής τέχνης – αν και ο ίδιος δεν είχε καλές σχέσεις με τους Εννοιολογικούς. Η τέχνη του ήταν ποιητική, κλειστή και αρκετά αινιγματική, και η θάλασσα απ' ότι φάνηκε ήταν κατάλληλη για την τελευταία του αυτή πράξη.

«Είστε και οι δυο σας σκοτεινοί και απόκρυφοι, κανείς
ω άνθρωπε δε μέτρησε την άπατη άβυσσο σου,
κανείς δε ξέρει ω θάλασσα, τον πλούτο τον κρυφό σου
τόσο με ζήλια κρύβετε τα μυστικά σας σεις!»
-Charles Baudelaire

Ας θυμηθούμε μια άλλη δουλειά του, το 1970 (I' m Too Sad to Tell You), στην οποία έστειλε κάρτες σε φίλους του τυπωμένες με μια φωτογραφία στην οποία σπαράζει στο κλάμα, και χειρόγραφη κάτω δεξιά την φράση 'I'm too sad to tell you'. Η τέχνη του είναι αυτό ακριβώς, είναι τόσο εσωστρεφής, που δεν μπορεί να μας πει τίποτα παραπάνω γι' αυτήν. Λιγομίλητος πάντα, με λόγια προσεγμένα σα να κρύβουν μέσα τους ένα μυστικό που ενώ γινόμαστε μάρτυρες τους δεν πρέπει να μάθουμε και να μιλήσουμε για αυτό.

«I shall talk of things which are sometimes, accidentally true. » -Bas Yan Ader (1970)

Το 2000 ένας νέος καλλιτέχνης ο Friedrich Kunath επηρεασμένος από τη δουλειά του Bas Yan Ader δημιουργεί μια σειρά έργων με θέμα την πτώση σαν αποτυχία, falling as failing. Σε μια μεγάλη δουλειά του για μια έκθεση, παραθέτει τα λόγια του Thomas Edison : "I have not failed, I just found 10,000 ways that don' t work" γραμμένα σε μία τεράστια μαύρη ζωγραφική επιφάνεια. Λίγο πιο πέρα ένα μικρό γλυπτό ξαπλωμένο στο πάτωμα με τα εξής λόγια "What happens when you tried to fail and then succeed". Παραπέμπει ειρωνικά στην δουλειά του Ader και στην αντιμετώπιση της πτώσης – falling – σαν το όχι ακριβώς αντίθετο του πετυχαίνω success. Την ίδια χρονιά κουβαλώντας μια μεγάλη βαριά τσάντα πέφτει στην μέση του δρόμου δημιουργώντας την αδιαφορία των πεζών ή το ενδιαφέρον τους που δεν γνωρίζανε αν το συμβάν έγινε επίτηδες ή στην πραγματικότητα. Το έργο ονομάστηκε After a while you know the style. Την επόμενη χρονιά δημιουργεί το I am not Patrick Swayze στο οποίο σκαρφαλώνει σε δέντρα και πέφτει ξαφνικά από αυτά στο έδαφος. Τα βίντεο αυτά του Kunath θα μπορούσαν να είχανε βγει από την Candid Camera και όμως το έργο του βασίζεται στην ανθρώπινη επικοινωνία, στην αγάπη, στην ελπίδα και την απογοήτευση – μπορεί η αντιμετώπισή τους να είναι χιουμοριστική, αλλά δεν της λείπει σίγουρα το πάθος της ίδιας της δράσης.

Δεύτερος όροφος

«Being a fall guy all day long. » -Kerry Skarbakka (2001)

Ο Kerry Skarbakka επηρεασμένος από την 11η Σεπτεμβρίου έκανε μια σειρά πτώσεων από ουρανοξύστες. Αρκετοί καλλιτέχνες επηρεάστηκαν από αυτό το γεγονός. Η πτώση των αεροπλάνων που είχαν καταλάβει τρομοκράτες, η χρήση τους ως φυσικό όπλο (όσο φυσικό μπορεί να θεωρηθεί) έφερε σοκ σε μια ολόκληρη κοινωνία. Η Αμερική θα ζει από κει και πέρα υπό τον φόβο μιας νέας παρόμοιας επίθεσης. Ο Skarbakka είχε ασχοληθεί και παλιότερα με το θέμα της πτώσης, έπεσε από γέφυρες, από δέντρα, τρένα, ηφαίστεια, καταρράκτες. Με την σειρά των έργων «Life goes on» δημιούργησε αρκετές αντιδράσεις, προπαντός στα θύματα της τραγωδίας οι οποίοι εξακολουθούσαν να λένε ότι οι φίλοι τους δεν πέσανε για να κάνουνε τέχνη αλλά ήταν η τελευταία τους επιλογή, και σίγουρα δεν υπάρχει τίποτε το καλλιτεχνικό σε αυτό. Οι δράσεις αυτές που πραγματοποιεί γίνονται πάντα μπροστά σε κοινό και καταγράφονται από διάφορα κανάλια και κάμερες. Με αυτό τον τρόπο μπορείς να αντιληφθείς και την διαφορά τον πτώσεων του με αυτές του Ader – η δημοσιοποίηση με τόσο ναρκισσιστικό τρόπο των δράσεων του δεν έχουν καμιά σχέση με τις "εγωιστικές" πτώσεις του Ader. Από την άλλη, οι πτώσεις του Skarbakka γίνονται πάντα με προστατευτικά σκοινιά τα οποία σβήνονται ψηφιακά στις φωτογραφίες. Έτσι είναι πάντα δεμένος και μπορείς να πεις καθησυχασμένος μιας και δεν διατρέχει ιδιαίτερο κίνδυνο, απεναντίας ο Ader δεν χρησιμοποίησε ποτέ σκοινιά για τις δράσεις του, θα μπορούσες να τον πεις τρελό, ναι, ίσως και να είναι, αλλά τουλάχιστον στα έργα του υπήρχε η αλήθεια του κινδύνου, του πραγματικού. O Kerry Skarbakka συνεχίζει να πραγματοποιεί ελεύθερες πτώσεις, σαν να προσπαθεί να εξοικειώσει το κοινό του απέναντι στην πράξη αυτή. Εν μέρει τα καταφέρνει, μιας και αρκετοί θεατές ενθουσιάζονται. Μόνο που ο Skarbakka παίζει με αυτό σαν παιδί, παίζει με ένα αρκετά πρόσφατο ακόμη γεγονός και ίσως η δουλειά του καταλήγει να είναι εφήμερη.

«Life goes on. » -Kerry Skarbakka (2001)

Σίγουρα η ζωή συνεχίζεται, μαζί και η ζωή εκείνη που περνά απ' το παράθυρο του γραφείου σου και σκάει στην άσφαλτο. Σαν αυτοκινητιστικό δυστύχημα χαρακτήρισε ο Αμερικάνος ζωγράφος James Gilroy τον ήχο του σώματος που τσακίζεται στο έδαφος. Στα 13 του χρόνια, ο Gilroy έζησε την πρώτη εμπειρία από τέτοιο γεγονός, βλέποντας τον θάνατο ενός άνδρα που πήδηξε από έναν ουρανοξύστη. Λίγα χρόνια αργότερα παίζοντας σε μια σκεπή με έναν φίλο του, τον παρακολούθησε να «αφήνεται» στον θάνατο, πέφτοντας απ' την σκεπή. Από τότε σαν επακόλουθο αυτών των τραυματικών εμπειριών άρχισε να ζωγραφίζει διάφορους ανθρώπους σε στιγμές πτώσεων. Στην 2η ατομική του έκθεση το 1999 στο Dactyl Foundation το θέμα της πτώσης του σώματος κυριαρχούσε. Σώματα που δεν μπορείς να ξεχωρίσεις αν πέφτουν, παλεύουν ή χορεύουν, κάπου εκεί στο ενδιάμεσο ζωής και θανάτου (Untitled 2&3, 1997 και Boxers, 1999). Άλλες φορές ο ίδιος ο έκπτωτος απουσιάζει, παρακολουθούμε μόνο το κοινό, τον κόσμο που με τα κεφάλια ψηλά παρακολουθεί την πτώση του (Trapeze, 2001, και Onlookers, 2001).

«You gotta let go. Just let go. » -Larry Clark στο video του Gilroy (1999)

Στην ίδια έκθεση, προβλήθηκε ένα βίντεο 20 λεπτών που δείχνει τον Gilroy να εξομολογείται όλες αυτές τις εμπειρίες που έζησε και επηρέασαν το έργο του. Το βίντεο (ντοκιμαντέρ) είχε τον τίτλο "Don't let go", και τελειώνει με τα λόγια ενός παλιού φίλου του Gilroy και κινηματογραφιστή, του Larry Clark: «You gotta let go. Just let go.».

Στις 11 Σεπτεμβρίου του 2001 παρακολούθησε μια γυναίκα απ' το 35ο πάτωμα του εργαστηρίου του να στέκεται στο παράθυρο να το σκέφτεται λίγο και ύστερα να πέφτει κρατώντας στο χέρι της τον χαρτοφύλακα της και προσπαθώντας να κρατήσει το πουκάμισο της που σηκωνόταν απ' τον αέρα, μια τόσο ανθρώπινη κίνηση που ίσως της φάνηκε παρήγορη εκείνη την στιγμή. Απ' τις απεικονίσεις (Woman 1 & 2, 2001) και μετά ο Gilroy έπαψε να ζωγραφίζει έκπτωτους ανθρώπους. Η Sharon Paz ασχολήθηκε επίσης με πτώσεις στη δουλειά της μετά τις 11/9 όπως και ο Eric Fischl με το γλυπτό του «Tumbling Woman» και με διάφορα ζωγραφικά έργα.

Πρώτος όροφος

Αν πάμε λίγο πίσω, στην εποχή της Pop Art, ο Andy Warhol ασχολήθηκε με αυτό το εφήμερο των γεγονότων, όταν χρησιμοποίησε φωτογραφίες ειδήσεων που σοκάρουν, ή και ασκούν μια μακάβρια έλξη στον κόσμο. Πρόκειται για τη σειρά των έργων του με τις αυτοκτονίες, τις πτώσεις από ουρανοξύστες, τα αεροπορικά δυστυχήματα (παρόμοιο σκεπτικό υπήρξε και στις διάφορες Marilyn, τις οποίες έκανε αφού η ηθοποιός είχε πεθάνει). Ο Warhol ισοπεδώνει και συγχρόνως μνημειακοποιεί τα πρόσωπα και τα γεγονότα της επικαιρότητας. Στις Αυτοκτονίες, επαναλαμβάνεται από 2 ως και σε 36 καρέ η ίδια πτώση μιας γυναίκας ή ενός άνδρα, ξανά και ξανά. Όπως έλεγε ο Warhol, αν επαναλάβουμε την αναπαράσταση ενός γεγονότος πολλές φορές, την καθιστούμε οικεία στα μάτια του κοινού και έτσι το ίδιο το γεγονός παύει να σοκάρει όπως την πρώτη φορά που το αντικρίσαμε. Μπορεί ο ίδιος Warhol να εκμεταλλεύθηκε τα media, αλλά συγχρόνως κατήγγειλε και την πληθωριστική διανομή της οπτικής πληροφορίας. Το έργο του δεν έχει σκοπό να θίξει την παθητικότητα του μέσου καταναλωτή αλλά να δείξει την διεσταλμένη οπτική των μέσων μαζικής ενημέρωσης και με ποιο τρόπο μεταφέρουν τα γεγονότα. Καπελώνουν μέχρι και τις πιο τραγικές στιγμές της κοινωνίας και της ανθρώπινης ζωής μεγαλοποιώντας τες με τέτοιο τρόπο και επαναλαμβάνοντας τες ώστε να χάσουν την δυναμική τους στα μάτια και στα μυαλά των θεατών. Ο Warhol δεν θίγει τόσο το ίδιο το γεγονός της αυτοκτονικής πτώσης, αλλά μέσα από αυτήν καταφέρνει να εκφράσει κάτι τελείως διαφορετικό. Να μας μεταφέρει με τρόπο σχεδόν σοκαριστικό τον προβληματισμό του απέναντι σ' ένα ευρύτερο κοινωνικό πρόβλημα, τη μετατροπή του συμβάντος σε επιφανειακή εικόνα για τις μάζες.

Το θέμα αυτό της πτώσης στο κενό που δεν προσδιορίζεται (ή σε ένα κενό που μπορείς να προσδιορίσεις μιας παύει να είναι 'κενό' απ' την στιγμή που πέσει κάποιος μέσα του) απασχόλησε όλες τις τέχνες. Από την λογοτεχνία και την ποίηση, μέχρι την ζωγραφική, την σωματική τέχνη, τον κινηματογράφο. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα στον τομέα του κινηματογράφου είναι και ο Peter Greenaway, δραστήριος και σαν εικαστικός καλλιτέχνης (ασχολήθηκε με τη ζωγραφική και το βίντεο με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο). Μερικές από τις παλιότερες ταινίες του έχουν ντοκουμενταρίστικο ύφος και ασχολούνται αρκετά με το θέμα της στατιστικής. Στην ταινία μικρού μήκους του Greenaway Τα Παράθυρα, ο Greenaway προσπαθεί να βρει τους πιθανούς λόγους που κάποιος μπορεί να πέσει απ' το παράθυρο. Έτσι παρουσιάζει μέσα σε 3 ½ λεπτά τα στατιστικά ανθρώπων που έχουν πέσει από παράθυρα, κάθε ηλικίας και ο καθένας για τον δικό του λόγο. Ο τόνος της φωνής του παραμένει σοβαρός, αποστασιοποιημένος, όπως πρέπει άλλωστε παρουσιάζοντας μια σειρά από γεγονότα τέτοιου τύπου. Την ίδια στιγμή όμως η κάμερα περιφέρεται μέσα στο σπίτι δείχνοντας ειδυλλιακά τοπία της Αγγλίας μέσα από τα παράθυρα ενός όμορφου σπιτιού από τις αρχές του 19ου αιώνα. Σκοπός του είναι να ειρωνευτεί με αυτό τον παράδοξο τρόπο παρουσίασης, την ίδια την πτώση σα γεγονός και ακόμη τους λόγους που ένας άνθρωπος μπορεί να επιχειρήσει να πέσει από το παράθυρο με σκοπό να πεθάνει ή όχι. Έχει κανείς την αίσθηση ότι ο Warhol και ο Greenaway (με όλες τις τεράστιες, κατά τα άλλα, διαφορές τους) σχολιάζουν την 'εξαφάνιση' του γεγονότος – ο ένας μέσα από την εικόνα, ο άλλος μέσα από τη στατιστική ανάλυση. Ο Greenaway ασχολήθηκε αρκετά και στις υπόλοιπες ταινίες του με το θέμα της βαρύτητας και την σχέση μεταξύ κεντρομόλου και φυγόκεντρου δύναμης, με το θέμα της πτώσης και της πτήσης. Εκτός από Τα Παράθυρα, η πειραματική ταινία The Falls, Η Κοιλιά του Αρχιτέκτονα, όπως και πολλές άλλες ταινίες του χρησιμοποιούν την βαρύτητα και την πτώση κυριολεκτικά και μεταφορικά, όπου η πτώση γίνεται τιμωρία και καταδίκη, εγκατάλειψη και μοιραία κατάληξη.

Υπόγειο και κάτω

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ & ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Κατά τον Δάντη στο τελευταίο κύκλο της κόλασης βρίσκεται ο Εωσφόρος. Ίσως όλοι αυτοί που πέσανε μέχρι τα έγκατα της γης να τον συνάντησαν. Ίσως ο καθένας να συνάντησε τον δικό του Διάβολο, μπορεί σαν καταδίκη, μπορεί και σαν λύτρωση. Κανείς δεν ξέρει, γιατί κανείς δεν επέζησε από αυτές τις πτώσεις. Ο Δάντης υποστηρίζει ότι μετά το τέλος του ταξιδιού, υπάρχει ένα μονοπάτι που σε βγάζει ξανά στην επιφάνεια της γης αλλά στην αντίθετη πλευρά απ' όπου ξεκίνησες. Ίσως κάπου εκεί να βρίσκονται όλοι οι έκπτωτοι, όλοι αυτοί που θελημένα ή όχι πραγματοποιήσανε ο καθένας την πτώση τους, στο δικό τους μοναδικό κενό. Μετά από αυτή την πτώση, την βύθιση στα άγνωστα όρια του κενού, αυτό που αντιλήφθηκα στην πορεία της εργασίας ήταν ότι το κενό τελικά δεν είναι άδειο. Παρομοίως και το χάος, που παλιά θεωρείτο ως ένα άμορφο κενό, χωρίς δομή, σήμερα θεωρείται ένας ανεξάντλητος ωκεανός πληροφοριών που όσο πιο χαοτικός γίνεται τόσο πιο πολλές πληροφορίες παράγει. Ο κεντρικός ρόλος του κενού στις θεωρήσεις περί χώρου εδραιώθηκε από τους ιδρυτές της ατομικής θεωρίας Λεύκιππο και Δημόκριτο, που δώσανε στο κενό μια πραγματικότητα ανάλογη με εκείνη των σκληρών και αιώνιων ατόμων που περιδιάβαζαν μέσα του. Η ταύτιση του πραγματικού, αν και άδειου, χώρου με το τίποτα, οδήγησε σε παράδοξα και αινίγματα που περιέβαλαν από την πρώτη στιγμή τις αντιλήψεις περί χώρου. Ήταν το κενό ένα τίποτα, κάτι που δεν μπορούσε να υπάρχει, ή μήπως ήταν κάτι; Στην καθημερινή μας ζωή λέμε άδειο ένα χώρο όχι όταν δεν περιέχει κανένα απολύτως αντικείμενο, αλλά όταν δεν περιέχει κάτι που νομίζουμε πως πρέπει να είναι εκεί. Δηλαδή λέμε μια κανάτα άδεια όταν δεν περιέχει κάποιο υγρό, χωρίς να λαμβάνουμε υπ' όψη μας ότι περιέχει αέρα. Στον Μεσαίωνα οι περισσότεροι στοχαστές θεωρούσαν ότι η φύση αποστρέφεται το κενό. Ταυτίζανε το κενό με την Κόλαση και καταδίκαζαν τους άπιστους και τους αμαρτωλούς στην ανυπαρξία και στην αιώνια καταδίκη των καταραμένων. Το κενό είναι το ελάχιστο, το γνήσιο, το ατόφιο, πλήρες και δυναμικό, ευμετάβλητο, ρευστό, πηγή της δημιουργικότητας, ο χώρος όλων των πιθανοτήτων, η βάση των πάντων. Σ' ένα κενό στο μεταίχμιο δυνατότητας και πραγματικότητας δεν μπορείς πια να φοβάσαι την πτώση μέσα του.

«Προσοχή εις το κενό!» Άδικος φόβος / κανένας δε μπορούσε πια να πέσει. / Το «κενόν», είχε γεμίσει από πεσμένους.» -Θανάσης Παπαθανασόπουλος

Σημαντικοί άνθρωποι των τεχνών ασχολήθηκαν με τις πτώσεις αυτές. Ο καθένας με τον δικό του μοναδικό τρόπο κατέγραψε την εμπειρία αυτή. Το κενό γέμισε με τόσους ανθρώπους που πέσανε μέσα του και ακόμη πέφτουν. Το κενό ανασυγκροτήθηκε, άρχισε να καθορίζεται και να ονομάζεται από τους ανθρώπους αυτούς. Οι πτώσεις αυτές δώσανε υλικότητα στο κενό. Γιατί το κενό είναι γεμάτο από ελάχιστες πραγματικότητες. Από ελάχιστες πραγματικότητες που το κάνουν να κινείται, να πάλλεται, να κοχλάζει. Ένα κενό που κοχλάζει σε συνεχή αλληλεπίδραση με τον κόσμο.

Κάναμε μια βουτιά προς τα επάνω. Σαν αμαρτωλοί από τα βάθη του Μεσαίωνα και τις πρώτες συμβολικές θρησκευτικές πτώσεις στην Κόλαση. Συνεχίσαμε να ανεβαίνουμε πέφτοντας στο γυναικείο αιδοίο εν στύση (εν πτήσει ή εν πτώσει), στην δική της μοναδική μαύρη τρύπα, στην άβυσσο των ηδονών. Σαν αυτοκτονικοί και απελπισμένοι, συναντήσαμε τις εσωτερικές εγωιστικές πτώσεις του Εξπρεσιονισμού, την ταλάντωση και την ισορρόπηση στο σκοινί του ακροβάτη. Παρακολουθήσαμε ψεύτικες πτώσεις, πτώσεις με βοηθήματα, ασφαλείς, ακίνδυνες πτώσεις. Είδαμε άναυδοι ανθρώπους να πέφτουν από ουρανοξύστες για να σωθούν. Ανθρώπους να αυτοκτονούν ξανά και ξανά μπροστά στα μάτια μας. Ακολουθήσαμε 'τρελούς' που όλη τους την ζωή προσπαθούσανε να πέσουν με επιτυχία, να αποτύχουν με επιτυχία, και να τους βλέπουμε να το καταφέρνουν. Να αναρωτιόμαστε ακόμη για το αν η εξαφάνιση σημαίνει θάνατο ή διαφυγή, σωτηρία. Φτάσαμε τσακίζοντας το σώμα μας στο σήμερα. Στην σύγχρονη τέχνη, είδαμε τον άνθρωπο να υποφέρει, και ένα σώμα να προσπαθεί σαν μέσο να εκφραστεί, αν επιθυμεί να μιλήσει για όλα αυτά. Ο άνθρωπος να καταπονείται από σωματικές αλλά και ψυχικές, κοινωνικές πτώσεις.

Το ταξίδι αυτό σίγουρα δεν είναι όμορφο. Όπως κάθε ταξίδι αυτογνωσίας, είναι επίπονο. Η φράση υπάρχει πάντα πάνω από τα μάτια σου. Προσοχή στο κενό. Δεν υπάρχει δυνατός ή αδύνατος, δειλός ή θαρραλέος σε αυτή την πτώση, νικητής ή ηττημένος. Η πτώση δεν είναι παιχνίδι. Σημασία έχει αν θέλεις να πέσεις, να το κάνεις σωστά. Να αφήσεις κι εσύ τη δική σου ελάχιστη πραγματικότητα και να αναταράξεις τα κύματα του κενού. Πρέπει να προσέχεις να μην έχεις την κατάληξη του Ίκαρου στον πίνακα του Brueghel. Μήπως πέσεις και η πτώση σου περάσει απαρατήρητη.

«Ω κοπέλα, πέσε πάλι στο νερό, να μου δοθεί, μια δεύτερη φορά, η ευκαιρία να σώσω και τους δυο μας! Δεύτερη φορά, ε, τι απερισκεψία! Για φανταστείτε, αγαπητέ μετρ, να παίρνανε τα λόγια μας στα σοβαρά. Θα 'πρεπε τότε να το κάνουμε. Μπρρ…! Το νερό είναι τόσο κρύο! Άλλα δεν χρειάζεται ν' ανησυχούμε! Είναι πολύ αργά τώρα, θα είναι πάντα πολύ αργά. Ευτυχώς!»
-Άλμπερ Καμύ

Α-τίτλος

2009-02-16T15:14:00.002Z

Για το ενδεχόμενο της αναβολής

κράτησα για σένα κόμπο στο προσευχητάρι μου.

Τη νύχτα κάποιος γύρευε να με ταΐσει προσευχές.

Ξύπνησα με πληγιασμένο λαιμό.

Οι λέξεις αναβλήθηκαν.

2009-02-16T15:05:00.003Z

02:22 π.μ 11/02/09

Στον επόμενο τόνο, η ώρα θα είναι.. η ώρα για να κλείσω τα μάτια μου.
Στον επόμενο τόνο, πιάσε το μαρούλι και δώσε του μία στην καρδιά.
Στον επόμενο τόνο, ξέχνα περισπωμένες και υπογεγραμμένες και άσε τον ω σου ακάλυπτο.

Εσ-τροφή

2009-02-16T15:03:00.003Z

01:48π.μ 10/02/09

Δεν υπάρχει επιστροφή.
Είμαστε στο έτος της αναμόρφωσης.
Στο έτος του όφη.
Στροφή, τροφή.
Τα χέρια του μάρτη
βλεφαρίσανε
«Ανησυχία» που σκάλωσε,
ανησυχία που γεύτηκε τα σπάργανα
που δέχτηκε τον χαμένο χρόνο
για υιό,
μονογενή του θεού.
Του φτηνού Σωτήρ της ψυχής.

Φθίνουν τα χέρια στη γη γυρίζουν,
φθίνει η ύπαρξη.
Να μην φοβάσαι πια
ο τρόμος μου γινήκανε
οι άλλοι.

ιστορία- μνήμες

2009-01-24T23:49:00.008Z

Είσαι..1..2…3..4..ποιός είσαι;

Το χέρι του πλησίασε και άγγιξε το ψυχρό μαύρο μέταλλο του πόμολου της πόρτας. Η κούραση τον είχε καταβάλλει, δεν μπορούσε να περιμένει άλλο ένα πρωί για να το αποκτήσει. Στάθηκε μπροστά από την παλιά πράσινη πόρτα του σπιτιού του. Δεν επιθυμούσε να μπει μέσα. Άλλο ένα βράδυ μοναχός του. Άλλο ένα βράδυ να ποτίζει τον εαυτό του αλκοόλ πιστεύοντας ότι μπορεί να τον ξεγελάσει. Κοροϊδεύοντας τον εαυτό του ότι δεν έφταιξε που δεν θυμότανε τι συνέβηκε. Πολλές φορές κατά την διάρκεια της εφηβείας του, παρατήρησε ότι διηγούνταν ιστορίες σχεδόν από τότε που θυμάται τον εαυτό του. Θυμάται ένα κουτάλι να λαμπυρίζει στον ήλιο, ένα γυναικείο χαμογελαστό πρόσωπο, το κόκκινο χρώμα της τέντας του απέναντι καφέ και την πιπίλα να πέφτει από το στόμα του κλαίγοντας.

«Όχι, τούτη η γυναίκα δεν είναι μητέρα μου, όχι, δεν την γνωρίζω, δεν θέλω να με αγγίξει, δεν είναι η μητέρα μου, είναι μια ξένη!».

Είναι λοιπόν φορές που όταν προσπαθεί να διηγηθεί ιστορίες από τα παιδικά του χρόνια αναρωτιέται αν η μνήμη του είναι ακόμη ισχυρή. Αναρωτιέται αν η μνήμη αυτή που χρόνια τώρα εμπιστεύεται, που του έχει χτίσει έναν ολόκληρο χαρακτήρα και στηρίζει μια ολόκληρη ζωή σε αυτή, ότι δεν τον παραπλανεί. Γιατί τελευταία έχει αποκτήσει αρκετές αμφιβολίες για αυτό. Δεν μπορούσε να ξεχωρίσει αν τις μνήμες αυτές που επανέφερε στο μυαλό του έχουν πραγματικά συμβεί ή είναι απλά δημιουργήματα του μυαλού του. Θυμάται να μουρμουρίζει στον εαυτό του την ίδια ιστορία και είχε την εντύπωση ότι κάθε φορά άλλαζε, γέμιζε πρόσωπα, αισθήματα, γλυκόξινες σάλτσες! Αστεία πράγματα. Λανθασμένες μνήμες. Ψέματα.

Θυμάται μια ιστορία , μικρός πολύ, πάνε χρόνια πολλά πίσω. Ήτανε θυμάται στο δωμάτιο του, καθισμένος με τον φίλο του τον Δημήτρη , θα' ταν δεν θα' ταν και τα δυο γύρω στα 5-6 χρονών, ίσως και μικρότερα. Η αδερφή του πήγαινε στην Τρίτη Δημοτικού και ήτανε στον κάτω όροφο παρέα με την αδερφή του Δημήτρη. Η ιστορία έχει ως εξής. Ακολουθούν οι μαρτυρίες του Γιώργου, της Δήμητρας, και λοιπών συγγενών.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Μαρτυρία του Γιώργου (5-6 χρονών). Ξανθό αγόρι με φακίδες, πολυλογάς, φαντασμένος, αλαφροΐσκιωτος, γιος νεράιδας, κουτσοδόντης με τάση στη σκανδαλιά.

Θεωρία Ά- Το δεξί κόκκινο χέρι δείχνει εμένα (Red Right Hand, 1998)

Σίγουρα δεν ήτανε ο Νικόλας ο Σπηλιάς. Ούτε οι κακοί σπόροι του θεριστή. Έτσι λέγανε στην εποχή του τον δραστήριο γερόλυκο, τζέντλεμαν, γοητευτικό τραγουδοποιό με την βαριά, τραχεία φωνή και με ιστορίες που κολυμπάνε στο αίμα. Χτύπαγε λένε τις γυναίκες του και έπαιζε μια χαρά τον ρόλο του σκληρού, άγριου και αδίστακτου άνδρα. Ας πάμε στο θέμα μας λοιπόν.

«Παίζαμε καθισμένοι στο πάτωμα. Απέναντι μου ήταν καθισμένος ο Δημήτρης με πλάτη στην πόρτα. Ετοίμαζα επίθεση «κεραυνός» στο στρατό του Δημήτρη, και κατέστρωνα με κάθε λεπτομέρεια την εξόντωση του. Την ώρα λοιπόν που είχα τοποθετήσει τον πύραυλο σε πεδίο βολής με σίγουρη την νίκη, είδα την πόρτα να ανοίγει σιγά σιγά. Γυρίζω και κοιτάζω με προσήλωση την πόρτα περιμένοντας να δω την αδερφή μου. Το μόνο που αντίκρισα.. Ω! Θεέ μου ήτανε πολύ αλλόκοτο και τρομαχτικό. Ήταν ένα χέρι.. θα μου πεις και τι έγινε.. Εε!! Έγινε! Το χέρι ήταν κόκκινο. Ναι! Αυτό που αντίκρισα ήταν ένα κόκκινο χέρι! Ένα κόκκινο χέρι το οποίο προσπαθούσε επιδεικτικά να μπει στο δωμάτιο. Τώρα που το σκέφτομαι ο δείχτης πρέπει να είχε στόχο εμένα. Μόλις συνειδητοποίησα τι ακριβώς βλέπω άρχισα να φωνάζω Δήμητρα, Δήμητρα, την αδερφή μου.»

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Μαρτυρία του Δημήτρη (παιδικός φίλος του Γιώργου απ' το σχολείο) μελαχρινός, εκδοχή του Πίτερ Παν σε πακέτο με 100 κιλά δωρεάν στην αρχική τιμή, μεγαλόσωμος με τάση στο φαΐ

Θεωρία Β΄ - Ότι πει ο Γιώργος, αλλά.. (Δεν σου πάει το πάχος Δημητράκη!, 1930)

Αττίκ-α τραγούδι του παλιού καλού καιρού. Τότε ακόμη που οι γυναίκες φορούσαν λουλούδια στα μαλλιά και στέλνανε ραβασάκια για κρυφά ραντεβού σε σκοτεινές γωνίες. Τραγούδι δίαιτα και ταυτόχρονα στάση ζωής. Δεν κοιμηθήκανε λοιπόν εκείνο το μεσημέρι, είχανε και στο μυαλό λίγο το μπούτι που έμεινε από το μεσημεριανό και να τα επακόλουθα.

«Εγώ ήμουν γυρισμένος πλάτη στο γεγονός. Έπαιζα με τα Playmobil ένα καινούριο ρόλο μάγειρα που σκοτώνει με χασαπομάχαιρο τα άλογα του σαλούν και τα πλασάρει για εξαίσια επιλογή, σπεσιαλιτέ του μαγαζιού στην υψηλή κοινωνία. Πολύ μου άρεσε η ιδέα! Και ενώ ήμουν καθηλωμένος σε μια λεπτή εγχείρηση ανοιχτής κοιλιάς, για να αφαιρέσω συκώτια και λοιπά σωθικά, κοιτάζω τον Γιώργο που περίμενα ότι θα θαυμάζει με ανοιχτό το στόμα την επαγγελματική δουλειά μου. Αυτός όμως κοίταζε αποσβολωμένος πίσω από μένα, στην πόρτα. Μέχρι να γυρίσω να κοιτάξω ο Γιώργος φωνάζει με τρόμο την αδερφή του! Η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι και πολύ σίγουρος για το τι αντίκρισα.. πίστεψα στην αρχή ότι ίσως έχω οφθαλμαπάτες από την πείνα και από την αναμονή μου να γυρίσω σπίτι να φάω το κοκκινιστό μπουτάκι που άφησα το μεσημέρι αλλά αυτό που είδα ήταν σίγουρα ένα πόδι! Κόκκινο κιόλας!»

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Μαρτυρία της Δήμητρας (αδελφή- η από μηχανής Θεά) μελαχρινή με ψαλίδα στα μαλλιά, μετριοπαθής πάνω απ' όλα, με τάση στην επιδειξιομανή καλλιτεχνία κάθε τύπου.

Θεωρία Γ΄ - Εγώ, το χρυσόψαρο, και μια τρύπα στο μυαλό. (Αμνησία, 1985)

Εποχή του '80. Ροκ αγριότητα με σέξι παρουσία, τρύπιοι στίχοι και ξεχασμένοι πρεζάκιδες. Ο Johnny ο δαιμόνιος άγγελος του σκότους, περιπατεί και περιπαίζει με τα μυαλά μας. Με εμφανή την τάση να διώξει από την θέση του τον Ξένιο Δια. Αίμα δάκρυα και ιδρώτας για μια εποχή που πέθανε και πολύ καλά έκανε! Γεια σου Ρουβά!

«Κοιτάξτε! Ήμουνα με την Χριστίνα και χορεύαμε σαν τρελές μέσα στον ιδρώτα άσματα της εποχής, τα οποία θα με συγχωρήσετε αλλά δεν τα θυμάμαι ποια ακριβώς ήταν. Εκεί λοιπόν που ετοίμαζα μια καινούρια κίνηση, μια τρελή πιρουέτα, μπορώ να σας την δείξω και τώρα αν θέλετε, καλά καλά ένταξη, στο θέμα μας.. τι σας έλεγα? Α! ναι! ακούω ξαφνικά την φωνή του αδερφού μου από τον πάνω όροφο να με φωνάζει.. εγώ δεν κατάλαβα και πολλά, και άρχισα να ανεβαίνω με περίσσια χάρη και αέρινο βήμα τις σκάλες, μέχρι που σκόνταψα και επανήλθα λίγο άτσαλα στην πραγματικότητα, αλλά είχα σκίσει το χείλη μου η ηλίθια και να, να μπορείτε να το δείτε και σήμερα το σημάδι, εδώ κάτω από την καμπύλη.. ναι.. εκεί.. αλλά ας συνεχίσω όπως λέγαμε.. τι λέγαμε? Για τον κύριο.. Τώρα θα σας πω! Εγώ που λέτε ανεβαίνοντας και στρίβοντας με προσοχή στο διάδρομο και με αγωνία Χιτσκοκική να στάζει από τα χείλη και από κάθε πόρο του λευκού, απαλού και τρυφερού δέρματος μου.. Ναι στο θέμα μας δεν ξεχνώ. Εγώ που λέτε ανεβαίνοντας και στρίβοντας με προσοχή στο διάδρομο και με αγωνία Χιτσκοκική, ναι συγνώμη, συγνώμη παραφέρομαι τα έχω ξαναπεί αυτά.. Με το που στρίβω εγώ είδα έναν άντρα! Ψηλό, με καπέλο εποχής του 20, φόραγε καμπαρντίνα και ήταν λες και βγήκε από ταινία Noir! Που τα ξέρω εγώ όλα αυτά?? Ε!! δεν σας τα έχουνε πει!? Εγώ κύριε μου είμαι καλλιτέχνης. Δεν έρχεστε από' δω στο δωμάτιο μου να σας δείξω μερικά από τα αριστουργήματα που κάνουν τα χέρια μου??»

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Μαρτυρία της Χριστίνας (αδερφή Δημήτρη, μεγαλύτερη απ' όλους) Μελαχρινή με μπούκλες και ωραία σαρκώδη χείλη, με το βυζί να έχει την τάση να κάνει την θεαματική εμφάνιση του.

Θεωρία Δ΄- Δεν ξέρω. Δεν απαντώ (Gymnopedie N.1, 2, 3, 1888)

Πιάνο, μπαλέτο και Savoir Vivre με φόντο το Champs-Elysees. Άνοστες αιματοβαμμένες λιχουδιές στον Πύργο του Άιφελ. Μια βόλτα στον Σηκουάνα με τα τουριστικά καραβάκια. Τραγουδοποιοί και ηθοποιοί, Μποέμ ξεχασμένοι από τον χρόνο, ναυαγοί στις βρωμερές του όχθες, μας δημιουργούν τις καλύτερες προϋποθέσεις για να επιστρέψουμε στο λαμπερό και πάντα απαστράπτον Παρίσι.

«Θέστε μου τις ερωτήσεις για να σας απαντήσω παρακαλώ. Μάλιστα. Δεν ξέρω, δεν έχω ιδέα για τι μου λέτε. Εγώ δεν είδα τίποτε. Το μόνο που κατάλαβα είναι ότι η Δήμητρα και παρτενέρ μου στο χορό με άφησε σύξυλη στην μέση μιας εκπληκτικής μπαλετίστικης στροφής και κόντεψα να σκίσω το καλσόν μου. Εγώ αυτά βέβαια δεν τα συγχωρώ για κανέναν λόγο. Τη θεώρησα απίστευτα μη επαγγελματική κίνηση. Θα μου πείτε τώρα, τι να περιμένεις από ένα μικρό και αδαή παιδάκι με υπεροψία και τα μυαλά πάνω απ' το κεφάλι. Μέχρι λοιπόν να συνειδητοποιήσω ότι η Δήμητρα εξαφανίστηκε, διάφορες φωνές χαλάσανε την υπέροχη μελωδία του Μπετόβεν που με συντρόφευε. Βλέπω τα παιδιά να κατεβαίνουν τρέχοντας, να λένε κάτι ασυναρτησίες για πόδια και χέρια, για κόκκινα καπέλα και για φαντάσματα. Δεν καταλάβαινα. Τους έβαλα να μου πούνε τι έτρεχε, προσπάθησα να ησυχάσω τα ζωντόβολα και όταν το κατάφερα τους έπεισα να ανέβουμε ξανά πάνω για να τους δείξω ότι δεν είδαν τίποτα. Και φυσικά είχα δίκαιο! Ανεβήκαμε, ψάξαμε σε όλες τις ντουλάπες και στα συρτάρια, αν είναι ποτέ δυνατό, και τους είπα ότι δεν υπήρχε λόγος να ανησυχούν. Μου είχαν χαλάσει που μου είχαν χαλάσει την ωραιότατη διάθεση που είχα για χαλάρωση, με τραβολογάγανε μετά και μου λέγανε ότι δεν θα μπούνε ξανά στο σπίτι αν δεν έρθουν οι μανάδες τους. Έτσι πήγαμε και θρονιαστήκαμε στο δρόμο, όπου σκονίστηκαν και τα καινούρια παπούτσια μπαλέτου που πήρα, περιμένοντας σαν τα χαζά τις μανάδες Ghostbusters!»

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Μαρτυρία Μανάδων- Σωτήρων (Καταϊδρωμένων από τον απογευματινό περίπατο- γυμναστική- κουτσομπολιό διαστάσεων όσο και της οδού Bypass.) Οδός γνωστή σε καρδιοπαθείς, διασωθέν τελευταία στιγμή από τον χάρο, πρόσφατα μη καπνιστών ώστε να κρεμάσει η γλώσσα στα γόνατα, παχύσαρκων, και κοκέτων με τάση να διατηρήσουν την φόρμα τους, εκτός των ταχτικών λίφτινγκ και μπότοξ με σκοπό να βρούνε τρόπο να βαλσαμωθούνε αιώνια στον τάφο τους. Τάση στην Εναλλακτική Αθανασία.

Θεωρία Ε΄ & Ζ΄ μαζί – Πολύ κουλτούρα έχει πέσει στην ιστορία! (Αθανασία, 1976& I will survive, 1978)

Γνωστό σε όλους άσμα του αξεπέραστου Χατζηδάκη. Η Αθανασία φυσικά όχι το I will survive. Με διαφορά 2-3 ετών τα συγκεκριμένα τραγούδια εμφανίστηκαν στην αγορά γύρω στα 1978 δημιουργώντας το ίδιο σούσουρο, το καθένα βέβαια στον κύκλο του. Το θέμα βέβαια είναι σχετικά κοινό, το ένα για μια κυρά με το όνομα το ποθητό της αθανασίας, και το άλλο τραγουδημένο από την Gloria Gaynor με φανερή την πεποίθηση ότι θα την γλυτώσει από τα κακά και δύσκολα του πονεμένου κόσμου. Δύο τραγούδια λοιπόν για την μεγαλύτερη επιθυμία του ανθρώπου, έτσι για ελαφρύνουμε και την κατάσταση λιγάκι!

«Α! Πα, Πα!! Ναι είχαμε ταραχτεί πάρα πολύ! Καλέ γυρίσαμε και τα βρήκαμε να κάθονται στον δρόμο. Ναι, ναι! Ήταν τραγικό! Νομίσαμε ότι έγινε κάτι κακό και κρατήσαμε τις αναπνοές μας! Έλα τώρα τα παραλές μωρή, δεν τα ξέρεις τώρα τα παιδιά! Όλο σκανδαλιές και φανταστικούς φίλους είναι! Ε! Πως, μην τα κάνεις όλα έτσι εύκολα! Είδαμε και πως μεγάλωσες τα παιδιά σου! Άσε μας τώρα μωρέ που θα μας κάνεις κουμάντο για την ανατροφή των παιδιών μου! Εντάξει εντάξει κύριε! Μας συγχωράτε! Καλέ δεν ήταν κάτι σπουδαίο. Την τρομάρα μας την πήραμε μέχρι να καταλάβουμε τι λέγανε τα παιδιά. Κάτι για άντρες μέσα στο σπίτι, για διαβόλια και μαχαίρια, κάτι άγρια τέτοια πράγματα βρε παιδάκι μου. Πήρα μια τρομάρα όσο τα άκουγα όλα αυτά, βρε μου κλέψανε το σπίτι έλεγα, βρε ότι τα βρήκαν τα κοσμήματα της μάνας μου. Κοσμήματα της μάνας σου? Πω πω Συμφορά!!! Μμμμμ.. σιγά.. με το παραμικρό εσύ.. Ναι καλά! Δεν ήταν το δικό σου σπίτι που έκλεψαν! Γιατί κλέψανε το δικό σου?? Κάλα καλά! Χαζομάρες! Και που λέτε, αυτά μας λέγανε, ότι τον βλέπανε στο παράθυρο και κάτι τέτοια τρελλά! Βρε τα ησυχάζουμε με χίλια ζόρια και τα βάζουμε μέσα. Μας βάλανε να ψάξουμε πάλι όλο το σπίτι και αφού δεν βρήκαμε τίποτε, τα βάλαμε για ύπνο με χίλια ζόρια, αν και τα πήρε γρήγορα ο ύπνος γιατί ήταν εξουθενωμένα.»

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Μαρτυρία δράστη (του τηλεφωνήσαμε στην οικία του) γνωστός σεσημασμένος αλητάγκουρας του σιναφιού του. Τριγυρίζει με διάφορες μορφές, ντετέκτιβ στυλ, μπαμπούλας με γαμψά νύχια και μυτερά δόντια, με κοστούμι στην βουλή, σαν πολιτικός, τραπεζίτης, αναρχικός και λοιπά του είδους. Τον συναντάμε σε παιδικά δωμάτια, καμιά φορά σε ντουλάπες, πνύκες και φουσκωτές πολυθρόνες και κάτω από κρεβάτια με τάση για παρεξήγηση.

Θεωρία Μια και μοναδική – Ο δεν σηκώνω μύγα στο σπαθί μου (Ο Ισοβίτης-1935)

Ο Βαμβακάρης σε εκδικητικό ντελίριο. Θα σε σφάξω στο γόνατο μωρή καριόλα! Βαρύ νταιϊλίκι έχω απόψε, θα βγάλω την κουμπούρα μωρή άχρηστη και μετά θα σε κάνω και τραγούδι άμα λάχει να μάθει ο ντουνιάς τα καμώματα σου! Παλαιότερη εκδοχή της μετέπειτα επιτυχίας «Θα σε εκδικηθώ». Το καβουράκι μου στραβά, το μπαγλαμά μου στην καρδιά, μου πήρες την χαρά, κακούργα παστρικιά!

«Παρακαλώ! τι θα θέλατε? Α! Μάλιστα! Για το γνωστό θέμα! Κοιτάξτε! Εγώ εκείνη την ώρα έπαιζα τάβλι με τον Μπάμπη τον Σουγιά, και πίναμε μπύρες με όλα τα καλά παιδιά, βλέπε Τζακ ο Αντεροβγάλτης, Τσαρλς Μάνσον, Μπαμπούλας Α.Ε και γνωστούς τρομοκράτες από τα Εξάρχεια. Δεν φταίω καλέ εγώ σας λέω για το γεγονός. Θα με μπερδέψατε σίγουρα με κάποιον άλλον. Με είδαν να περνάω από την γειτονιά? Κοιτάξτε το καλό που σας ήθελα να το ξεχάσετε τώρα αυτό. Με πήραν πρέφα ρε πούστη μου! Εγώ δεν εμπλέκομαι σε αυτή την ιστορία, εγώ να πηδήξω ήθελα! Φταίω που είναι παντρεμένη η τύπισσα? Εγώ δεν το ήξερα όμως αυτό! Αν μου το' λεγε.. θα έκανα ότι δεν το άκουσα ρε φίλε..! Γράψε ότι δεν ήμουν εγώ! Να μην βγούνε παραέξω τα τυχερά μας τώρα! Υποκλοπές? Θα σου κόψω το τροφαντό σου κωλαράκι αγαπητέ μου αν δεν το βουλώσεις! Πως είπαμε ότι λέγεσαι? Έχω κάτι σπουδαία φιλαράκια! Δεν ήμουνα εγώ σας λέω! Υπάρχει και κάμερα που με δείχνει εν ώρα δράσης? Βρε παιδάκι μου τι τραβάμε που πήγαμε και τις μπαστακώσαμε σε κάθε στύλο και τώρα έχουμε βρει τον μπελά μας! Κοιτάξτε το επάγγελμά μας έχει γεμίσει σαβούρα, έχουν χαλάσει τα πράγματα, δεν είναι όπως παλιά. Έχουν μαζευτεί καθάρματα και καθάρματα. Χωρίς τίτλους και χωρίς ούτε ένα φόνο στην πλάτη τους προσπαθούν να μας πάρουν τις δουλειές. Μας χαλάνε το όνομα φίλε, πέφτει και η ταρίφα μας στην πιάτσα, κατάλαβες? Σιγά μην ασχολιώμουν με τα μικρά τώρα, έχω πιο σημαντικά πράγματα να κάνω! Γράψε! Γράψε ότι θες και εγώ θα σε βγάλω στο γυαλί μ' εκπομπή και νούμερα έτοιμα μαγειρεμένα για σίγουρη επιτυχία! Να' σαι σίγουρος! Κι εμείς όπως είπαμε έτσι?»

Στα χέρια του η γυναίκα

2009-01-23T14:39:00.009Z

Δεύτερη απόπειρα

Στα χέρια του η γυναίκα. Γυναίκα με ρούχα απαλά αλλά παλιά. Παλιά είχε στα χέρια του την γυναίκα. Η γυναίκα με τακούνια ψηλά, στα αποτυπώματα στραμπούλαγε τα πόδια της. Εκείνος τα χέρια καθάριζε, ξανά και ξανά μπρος στον καθρέφτη, κι αυτά το λίπος της γυρεύανε που γέμιζε της μικρές σπείρες στα ακροδάχτυλα. Τη γυναίκα που πλήγιαζε σα θεριό στα αγκάθια. Ούρλιαζε τα βράδια, φώναζε εκείνον να γυρίσει. Να τη σώσει/ στο σακί της εκείνη. Εκείνος στο δικό του. Να την αγγίξει ζήταγε. Να ξεσκεπαστεί και να την αποκαλύψει. Να την σηκώσει ήθελε. Όρθια να την στήσει. Μπροστά του να την έχει. Να πέσει στο στήθος της και εκείνη να τον στηρίξει. Το βάρος του να κρατήσει. Να σηκώσει το χέρι και να τον σπρώξει, μακριά να τον διώξει. Να τον αποκρίνει, μα να τον προλάβει. Πριν να φύγει να τον προλάβει. Πριν τον χάσει να τον κρατήσει. Κι εκείνος να απλώνει το χέρι για να την φτάσει. Να την κρατήσει. Απλώνει το χέρι και το χέρι της κρατά. Τα χέρια τους ενωμένα. Τα χέρια τους δεξί και τα δυο, ένα. Το βάρος να γέρνει τα σώματα στη γη. Στην γη, πίσω στα σακιά. Τα σώματα να φεύγουν. Τα χέρια να φεύγουν. Τα χέρια δύο. Δεν κρατούνται πια. Τα χέρια χωρίσανε. Τα χέρια δείχνουν το ένα το άλλο σαν ηττημένα, σαν θύματα που επιδεικνύουν τον ένοχο. Τον θήτη/ τα χέρια επιστρέφουν στο σώμα να καταρρεύσουν. Το ένα μακριά από το άλλο. Κρατώντας τώρα πια το ίχνος του αγγίγματος που γέμισε το άδειο αποτύπωμα.

He’ll not see you

2009-01-23T12:16:00.003Z

He'll not see you

01:20 2-1=1 1+1=2 1-1=0 4+4=8-7=1 04/04/07

Το γνωστό παραμύθι δίπλα στο τζάκι,
Να καίγονται οι σκέψεις.
Να σκέφτονται καλύτερα τα παιδιά
Να ψήνεται η γιαγιά που τις απαγγέλει.

Άτιτλο

2009-01-23T11:29:00.003Z

Σκεφτόμουνα για μια στιγμή πως ξοδεύεις ένα κόμπο

Να δένεις, την άγρυπνη ματιά σου, να ελίσσεσαι

Ανάμεσα σε κόμματα , ερωτηματικά κι θαυμαστικά.

Να αναζητάς αιώνια μια αγκαλιά, να ξεχνάς τον έρωτα..

Να γίνεσαι πέτρωμα, στα χρόνια να μένεις ίδιος

και να αφήνεις τα παράσιτα να τρέφονται από το σώμα σου.

Ωδή για τους απόρους άξιους απορίας

2008-03-02T22:43:00.003Z

Βρέθηκα για σένανε χρόνια πολλά μονάχος

κυνηγός της θλίψης σου.

Την θλίψη που βυζαίνει απ’ τα στήθη σου φαρμάκι

να ταΐζει , να γεύονται τα χείλη μου απουσία.

Ταλαίπωρος, άπορος δεν είχα που να διπλωθώ.

Σε βρήκα μια, σ’ έχασα δυο.. ξανά δεν έψαξα που να σε βρω.

Εκείνη έσκυβε μέσα στο ντουλάπι σαν αυτόχειρ

σαν την Πλάθ , πλασμένο κουλουράκι, με το κεφάλι στον φούρνο.

Το παιδί της δεν ήταν εκεί κι εγώ κουράστηκα

να κλείνω τα μάτια μου από νωρίς. Ταλαιπωρούμαι

άπορη, άξια απορίας για σένα.

Τώρα ακόμη, καμιά φορά θυμάμαι στα όνειρα μου να σε κρατώ από το χέρι. Και ύστερα ξυπνώ μέσα σε λυγμούς και κλάματα σα νιό παιδί χωρίς μάνα. Σαν κουτάβι, σα νεογνός που κλαψουρίζει από μοναξιά . Δεν σου αξίζανε όλα αυτά κι εγώ έπρεπε καιρό τώρα να ξεπεράσω το χαμό σου. Να σε θάψω, σαν νεκρός που έγινες. Που σε φόνευσα στην γλάστρα, με τους άλλους πεθαμένους να σε φυτέψω. Και φύτρωνε από πάνω ακόμα ρίγανη. Να ρίχνω στα φαγητά μου, να νοστιμεύω τις γεύσεις μου, να έχω να ταΐζω τους φίλους μου και όσους έπονται. Κι εγώ η έσχατη καμιά σχέση δεν είχα με την Δις Τζούλια παρά μονάχα σε τούτη την φράση και στην θέση που επιλέξαμε να κάτσουμε στο λεωφορείο. Δεν πρόλαβα να την κοπανίσω και απέμεινα παραπεταμένο χαρτί σε μια γωνιά στο σπίτι. Μα δεν είχαμε γωνιά, μήτε χαραμάδα να γλιστρήσω. Ο μπαμπάς της έκλεινε με κομμάτια πανί από τα παιδικά μου ρούχα να μην έρχονται κατσαρίδες. Και η μάνα μου φόραγε εκείνες τις γόβες που έβλεπα στον ύπνο μου και άρχιζε να κλωτσάει σε κάθε ύποπτη κίνηση. Όχι, η γενιά η δική μας πολέμους δεν έζησε. Ούτε κι έχασε δικό του αίμα άδικα από αγνώστου ανοησία, ανοσία. Εμείς από την θλίψη που κατέκλυζε τον κόσμο κλαψουρίζαμε για την τύχη μας ή κάναμε ελεύθερες πτώσεις από μπαλκόνια βλαστημώντας και κατηγορώντας θρησκεία, πατρίδα, οικογένεια για την κατάντια μας.

Μοιρασιάς σφάλμα

2008-03-02T22:05:00.003Z

03΄52

22/12/07

Σκοντάφτουνε στα μνήματα οι χωριάτες,

γκρεμίσανε την στέγη,

φωνάζουνε γδέρνοντας τα νύχια τους.

Σεισμός.

Να μην είχα αλήθεια εσένα

ούτε κι εμένα, αληθώς λίθος,

αιώνια καταραμένος να συλλέγω τα χρόνια,

σημάδια στο κέλυφος μου.

Πρέπει να βρω ένα χέρι

ν’ αγγίξει το πρόσωπό μου από πάθος,

να μου μάθει πως τα αισθήματα

υπάρχουν για την μοιρασιά.

Να γδάρω τα όμορφα μου στήθη,

να ξεφλουδίσω αποτυπώματα,

να μην έχω αποδεικτικά στοιχεία ότι πέρασες από ‘ δω.

Σ’ ετούτη την χώρα της λειψυδρίας,

στύβουνε ανθρώπους να πιουν νερό να ξεδιψάσουν.

Αφήνουν τη σάρκα μόνο,

να γεμίζουν τα βαζάκια,

λάφυρα των επιδρομών.

Το μηνολόγιο ενός χρυσόψαρου

2008-02-19T22:21:00.005Z

Ιανουάριος

16/01/2006

Είναι κάθε μέρα εκεί. Είτε νωρίς το πρωί, είτε αργά το βράδυ, με ήλιο και βροχή, εκείνος είναι εκεί. Στέκεται πάντα στα σκαλιά της εκκλησίας. Σαν ξεχασμένος γαμπρός. Άλλες φορές κάθεται κάπου ανάμεσα στα 3-4 τελευταία σκαλιά, κοντά στην γη, δίπλα στα πόδια.. Σήμερα πέρασα και ήταν απόγευμα, 6 η ώρα. Το κρύο ήταν τσουχτερό. Πιθανώς κάποιος του έδωσε ή βρήκε ή αγόρασε ένα καινούριο παλτό. Απορούσα μέχρι σήμερα πως την έβγαζε τον χειμώνα με εκείνο το λεπτό μπουφάν. Πιάσανε τα κρύα βλέπεις και πως να περάσει αλλιώς η μέρα; Στεκότανε όρθιος στα σκαλιά, πάντα γυρισμένος πλάτη στον κόσμο, στο πεζοδρόμιο. Τους χαρίζει την πλάτη του μόνο και αυτό αρκεί. Κοίταζε απέναντι το βιβλιοπωλείο με τον τίτλο «Σύγχρονος κόσμος». Τι ειρωνεία τούτη η εικόνα. Είχε στον ώμο του μια τσάντα σαν να ετοιμαζόταν για ταξίδι. Και στα πόδια του ένα σκύλο. Ο μοναδικός του φίλος. Όλη την μέρα την περνάει μαζί του. Κάθεται πάντα κουρνιασμένος στα πόδια του και τον ζεσταίνει. Κι εκείνος, κάθε φορά που περνάω από εκεί τον βλέπω να τον χαϊδεύει, να του μιλάει, να τον ταΐζει. Ο όρθιος κύριος δεν φεύγει ποτέ από την αυλή της εκκλησίας. Η πιο μακρινή του διαδρομή είναι μέχρι το απέναντι παγκάκι. Ο όρθιος κύριος πρέπει να μάθω πως λέγεται.. τον έχω συμπεριλάβει στην διαθήκη μου και θέλω να ξέρω σε ποια χέρια θα δοθεί ο γαιδαράκος μου.

Φεβρουάριος

21/02/06

21:59

Αρχίζει να πέφτει κρύο.

Βράδιασε για τα καλά.

Ο ουρανός είναι μπλε γκρι

κι απέναντι ένα τεράστιο ασημί σύννεφο

σκεπάζει τα φώτα της πόλης.

Η φασαρία που ακούγεται

είναι από το σκουπιδιάρικο

ή από την μύτη μου.

Καμιά φορά βήχω ακόμη,

δεν έβγαλα ακόμη το κόκαλο

από τον λαιμό μου.

Έχεις ακούσει ποτέ ψάρι

να το ενοχλεί το κόκαλο του?

Νομίζω ότι τα χείλη σου σκίσανε.

Όχι από το κρύο , παρά μονάχα

απ’ την κραυγή σου.

Το κρύο μου φέρνει φτέρνισμα, κατούρημα, μύξα και φλέμα.

Το σίγουρο είναι ότι κάτι υγρό πρέπει να βγάλω.

Μάρτιος

06-03-05

16:54

Εδώ ψηλά, ο ουρανός δεν έχει εμπόδια να δυσκολέψει το πέταγμα σου. Ο ήλιος σε δυναμώνει, μα πρέπει να προσέχεις μη κάψει τα εύθραυστα φτερά σου.. τις Κυριακές είναι υπέροχο να στέκεις σιωπηλός, σχεδόν αθόρυβος, ασάλευτος.. και να παρακολουθείς ..απλά. τον χρόνο γύρω σου να τρέχει, τα σύννεφα να τρέχουν, τον αέρα να σιγοψιθυρίζει, τα πουλιά.. κι ένα κομμάτι σκοινάκι, σκαλωμένο στην σωλήνα, να χτυπάει μανιασμένο πάνω στον τοίχο. Υπέροχη σιωπή. Ή είναι φασαρία αυτό που ακούω; Δεν πονάει όπως άλλοτε. Εγώ είμαι εδώ.. και η σκιά μου με ακολουθεί παντού. Κάθομαι πλάι της.. δίπλα στην μπλε μοβ ύπαρξή της.

Απρίλιος

Χ: Όχι, μπερδευτήκατε.

-: Ακόμη σκοτεινιάζω όταν ξημερώνει..

Ο: Πρέπει να φύγω, δεν προφταίνω.

Χ: Κάθε φορά, όταν έρχεσαι δεν σε ξεχνώ, σε ακολουθώ πέρα δώθε όπου κι αν πηγαίνεις.

-: Κι εγώ σ’ ακολουθώ.. είμαι κολλημένη επάνω σου, μόνο στο φως υπάρχω.

Ο: πρέπει να φύγω, δεν προφταίνω.

Χ: δεν μ’ αρέσει να καθρεφτίζομαι σε τούτη τη γυάλα.

-: δεν καθρεφτίζομαι ποτέ, δεν υπάρχω αν δεν είσαι εδώ.

Ο: Θα φύγω..

Χ: είμαι χρυσό, λίγο κίτρινο και πορτοκαλί, καμιά φορά κοκκινίζω κιόλας. Είμαι και τόσο μόνο.. που μετά το ξεχνώ.

-: δεν θα επιστρέψεις.. και μαζί σου δεν μπορώ να φύγω. Έξω νύχτωσε και δεν μπορώ ν’ ακολουθήσω, θα εξαφανιστώ μέσα στο μαύρο, θα χαθώ..

Ο: δεν θυμάμαι.. γιατί;

Χ: ούτε εγώ.

-: εγώ πάλι, θυμάμαι, αλλά δεν σου λέω γιατί

Μάιος

08-05-05 01:53πμ

08-08=Ø 3+1=4 5-4=1

Ναι τώρα οι αριθμοί μιλάνε σωστά.

Κοίταξε με από μακριά, σα δοκάρι ορθό στο ύψωμα θα πετάξω.

Κρατούσα στα χέρια μου μια χούφτα χώμα,

γη κουβαλούσα μαζί μου, να την φυλάω.

Τα δέντρα ξεραίνονται μακριά από το χώμα,

και τα κλαδιά μου μακριά από μένα.

Μπερδεύονται και σε κάθε πιθαμή γης

όπου κι αν βρουν ριζώνουν.

Θα φταίνε τα δάκρυα μου..

Και είναι δύσκολο σε κάθε ξηρασία

να πρέπει τα χέρια μου να ξεριζώσω,

πριν πάρουνε φωτιά..

Τώρα στον λόφο στέκομαι,

λίγο πιο πάνω από την γη.

Την χούφτα χώμα που κουβαλούσα

στην ετάισα να φυτευτείς γερά..

Κι εγώ τα χέρια μου κατάφερα ψηλά να σηκώσω,

τα κλαδιά μου να ψάξουν ουρανό.

Κι αυτή την φορά,

σιωπηλά ακίνητη,

θα καρτερώ..

τούτη την βροχή..

Όχι από μένα πια… ούτε κι από σένα,

Από ψηλά,

Σαν δέντρο κι εγώ.

Ιούνιος

19/06/07

02’39

Πόσο μπορεί τούτο το μελάνι να μείνει φρέσκο σε τούτο το χαρτί?

Σαν την αμηχανία μας, σαν τα αισθήματα μας που πληγώνουν

τον Άγιο του Δάσους.

Μακριά από τον τόπο της θυσίας,

χωρίς φωτιά, χωρίς νερό, αέρας γίνεται.

Σκαλίζει στα μούτρα σου ρυτίδες,

ρινίσματα μακριά από τα μάτια σου,

δεν θυμάμαι.

Τα αισθήματα όταν καταλαγιάζουν

σφαγιάζονται από το τίποτε

σβήνουν στο πουθενά.

Δεν θυμάμαι.

Έφυγες πριν μέρες, σ’ έχασα, μακριά

από τούτα τα γράμματα που δείχνουν τον δρόμο για τον γυρισμό..

για την αφετηρία.. για μένα.

Μην κλαις τώρα αγαπημένη.

απλά γράφω για τα βράδια που έκλαψα

για χάρη σου στα τελευταία σκοτάδια.

Στην χάρτινη πόλη ξεριζώνεις τους τείχους,

να σκουπίσεις τα δάχτυλά σου,

τις ακίδες να βγάλεις με τα νύχια σου

που σκαλώσανε στα μάτια για βλέφαρά σου.

Συλλαβίζω ακόμη τα γράμματα του ονόματος σου,

τους αναστεναγμούς σου, μέσα από την φωτιά.

μόνο αυτό θυμάμαι,

δεν αρκεί το σκούρο των ματιών σου

να πάψει το ξεθώριασμα του κόσμου.

Λυπάμαι να φεύγεις κάθε λίγο στον ύπνο μου,

λείπεις σαν χι, σαν απόντας στο τίποτε

διαγράφεσαι στα μάτια μου.

μόνο αυτό θυμάμαι στην αγκαλιά σου.

Λυπάμαι που έπρεπε

μα δεν κράτησες στιγμή το φόρεμα μου στα γόνατα σου.

Κι εμένα δεν με θυμάσαι πια,

κανέναν δεν θυμόμαστε.

ύστερα από τόσα ορθογραφικά

ξεχάσαμε την λέξη.

Απάτητη γη..

τα δάχτυλα μου.

Ιούλιος

29-07-05 (9+2=11=2 κ 5+2=7-7=Ø)

19^¨-30(9+1=10=1 κ 3-1=2)

Η νεκρή πεταλούδα κολλημένη στην μπλούζα σου.

Ο κόσμος που περνά,

Κοιτά τα εκθέματα του ζωολογικού κήπου.

Εγώ ή ο Γορίλας;

Εγώ, ο Γορίλας.

Είδος υπό εξαφάνιση.

Σβήσε την μνήμη,

Η μπαταρία τελείωσε.

Βιάσου.

Βιάσου να προλάβεις.

Ποιος τελικά να κλέβει την παράσταση;

Αύγουστος

23/08/04

5 12 (5-3=2) Εγώ και ο άλλος.

Περπατούσα στον δρόμο και καθώς κοίταζα τον κόσμο, που είχε μαζευτεί στα πεζοδρόμια, τα μάτια μου σταμάτησαν σε έναν άνδρα. Ήταν γκριζομάλλης, επιβλητικός. Απλά τον κοίταζα.

Φαινόταν σα να κρατούσε στην αγκαλιά του ένα μωρό. Γέρικο. Με μακριά, λευκά, λιγοστά μαλλιά. Συνέχισα να προχωράω και να κοιτάζω κρυφά. Είχα στα χέρια μου ένα σκοινί.. και έδενα και έλυνα τα δάχτυλα μου.. και τα χέρια μου.

Δεν θυμόμουν κάθε φορά πως βρέθηκα δεμένη και προσπαθούσα μανιωδώς να τα λύσω. Μετά από λίγο, βρισκόμουν πάλι δεμένη και ύστερα λυμένη, και ξεχνούσα πάλι πως βρέθηκα δεμένη, και έλυνα και έδενα, συνέχεια..

Καθώς πήγα να τους προσπεράσω, είδα ότι ο άνδρας αυτός δεν κρατούσε ένα μωρό, μα έσερνε έναν γέρο νάνο σ’ ένα καροτσάκι. Με κοίταζαν και οι δύο, σαν να περιμένανε κάτι από μένα ή σαν να προσπαθούσαν να με ειρωνευτούν.

Μου φάνηκε πως είδα το κακό.. τους δαίμονες του.. και με κοίταζαν, με παρακολουθούσαν.. να δένω, να λύνω τα χέρια μου και μετά να ξεχνώ..

13: 13

4-4=Ø κενό.. η μνήμη… ναι, ήτανε όνειρο.

Σεπτέμβριος

05/09/02

Άφηνα κάποτε στο διάβα μου σκουπίδια

άχρηστα σπασμένα κογχύλια

από τον βυθό μου..

Σημάδια, να μην χάνω τον δρόμο μου..

Κάποτε είχαν αξία

τώρα πια καμία σημασία..

Άχρηστα σπασμένα κογχύλια

του βυθού..

κι εγώ ένα ψαράκι στην γυάλα σου.

Οκτώβριος

20|10_

4 ίσως να’ ναι και 3 ή δεν ξέρω..

Έχω γράψει τετράδια πολλά, μα ποτέ ολόκληρα.

Η τελευταίες σελίδες είναι πάντοτε κενές.

Το καλοκαίρι τέλειωσε,

Είναι ήδη αρχές Οκτώβρη..

Περίοδος δεν μου ήρθε ακόμη,

Μια ζωή στην καθυστέρηση..

Κούραση

κ’

ποτό.

Τούτο το στυλό γράφει λεπτά,

Τόσο αιχμηρά..

Κι εγώ μετά από καιρό,

Πάλι θ’ αναρωτιέμαι

Αν τα έγραψα όλα αυτά.. εγώ.

Μου είπες ότι είδες το κεφάλι σου σ’ ένα καρότσι παιδικό.

Εγώ πάλι είδα στο καθρέφτη, ένα κεφάλι κολλημένο στο σώμα μου.

Ποτέ μου δεν κατάλαβα τι σημαίνει παράλογο, ούτε ενοχή, ούτε λάθος..

Μια ζωή παραδέχομαι έννοιες και έννοιες,

Τόσο απλά, σα να’ ναι τελείως φυσικό, για δικές μου.

Μπαρούφες με σκούφες.

Μπαρούφο με σκούφο.

Bar ufo με σκούφο!

Σαν τον Σκουφά της Φιλικής Εταιρίας.

Πάντα έμαθα να περπατώ γρήγορα

Και με μεγάλα βήματα.

Δεν ταίριαζε ποτέ τούτος ο βηματισμός στο σώμα μου..

Μα η Άννα είναι ψηλή και πάντα αργούσαμε για το σχολείο.

10 χρόνια περίπου, έμαθα έτσι να βαδίζω..

Τώρα πια μπορώ και το απολαμβάνω..

Η Άννα είναι στην Πάτρα, κι εγώ τα πρωινά βαδίζω μόνη μου..

Και δεν θα γεμίσω την τελευταία σελίδα έτσι από άποψη!

Νοέμβριος

3/11/06

Θέλω να με κομματιάσεις μπας και συναρμολογηθώ

Απ’ την αρχή και αρχίσω να δουλεύω.

14/11/06

02’52

Περάσανε τόσες μέρες.

Δεν έχω τι να πω..

Έχω βυθιστεί σε μια ακίνητη επικίνδυνη απραξία .

Θα έρθει η μπόρα..

Έτσι δεν είναι? πάντα έρχεται.

Κι εμείς την περιμένουμε

με τα κοντομάνικα και τις σαγιονάρες

στον δρόμο.. Κι ένα κουτάκι Ντεπόν

στην τσέπη για το βράδυ, τον

πονοκέφαλο, το ρίγος και τον πόνο.

Όχι από το κρύωμα, από την απουσία σου.

Τούτες τις μέρες.. γίνομαι ένα

με τα ντουβάρια του σπιτιού μου..

παίρνω την θερμοκρασία τους

και ακινητοποιούμαι.

Δεν έχω πολλά να πω, δεν έχω πολλά να κάνω.

Δεν είμαι ο Νικήτας Κακλαμάνης

αλλά η Δήμητρα Μπουρουλίτη

έχω συνάχι και μύξες και

ο Τρίσταν Τζάρα με βρίσκει

ακόμη συμπαθητική.

Αύριο θέλω μπάνιο

και λίγο σεξ.

Το πρώτο σίγουρα,

το δεύτερο… μούχλα

η κατάσταση.

Νομίζω πρέπει να κοιμηθώ γιατί

έχω αρχίσει και γράφω βλακείες.

Κάτι ήξερα και το έκλεινα το στοματάκι μου

τόσες μέρες..

και μασούλαγα.

Μασάει η κατσίκα ταραμά?

Δεκέμβριος

25/12/02

Κάθε άνθρωπος έχει μια θερμοκρασία. Όταν ένας άνθρωπος πεθαίνει, η θερμοκρασία του κόσμου μειώνεται. Με την γέννηση ενός ανθρώπου η αύξηση της θερμοκρασίας αυξάνεται. Στις περιοχές τις γης όπου η θερμοκρασία είναι υψηλή υπάρχει υπεργεννητικότητα ή αν το σκεφτείς διαφορετικά, όπου υπάρχει αύξηση γεννήσεων υπάρχει και θερμότερο κλίμα και υψηλότερες θερμοκρασίες. Αυτή είναι η αξία ενός ανθρώπου στην γη. Αυτή είναι η αποστολή του. Να κρατάει ζεστό και θερμό το κομμάτι του κόσμου που του αναλογεί και του προσφέρεται από την ζωή. Σκέψου τη θέρμη που εμφανίζεται όταν δυο σώματα κάνουν έρωτα. Με τον θάνατο ενός ανθρώπου, ώντος ζώντος πάνω στην γη, κρυώνουμε και πιο πολύ. Οι άνθρωποι με τον θάνατο κάποιου δεν λυπούνται για τον θάνατο του, μα για το κενό που άφησε αυτός που χάθηκε και το άφησε παγωμένο! Ο μόνος νιώθει παγωνιά γιατί δεν έχει ανθρώπους γύρω του να ζεστάνουν τα κενά γύρω του. Όταν κρυώνεις χάνεις θερμότητα και είναι σαν να πεθαίνεις σιγά σιγά. Ο άνθρωπος χωρίς θερμότητα και όταν είναι παγωμένος θεωρείτε νεκρός. Ενθουσιάστηκα τώρα! αυτά παθαίνει ένας άνθρωπος όταν οδηγεί μηχανάκι στις 3 τα ξημερώματα με -5 και χωρίς γάντια!! Φτιάχνει θεωρίες!

Νομίζω σε θυμάμαι από παλιά..

2008-02-09T21:42:00.003Z

Η μέρα που γνώρισα τον Δημήτρη Δαμιανό

Τι θα μπορούσε να πει κανείς για αυτόν τον άνθρωπο..

Ήταν θυμάμαι, γύρω στο 1894 χειμώνας καθόμουνα σκυφτή λόγο υπηρεσίας πίσω από τον πάγκο του μπαρ. Όχι δεν ήμουν η σερβιτόρα. Εκείνο το διάστημα κάλυπτα την «μεγάλη» στην δουλειά που είχε σπάσει το πόδι της και έπρεπε να αναλάβω όλη της την άνω των 60 πελατεία. Δύσκολα τα πράγματα, κι εγώ που είχα απόλυτη ανάγκη να πάρω εκείνη την γούνα που είχα δει στο μαγαζάκι της Backtaken Street για να βγάλω τον χειμώνα.. Α! και εκείνο το κολιέ από σμαράγδια μιας και μου πηγαίνει πολύ το πράσινο και τα μεταξωτά γάντια να τα κάνω σετάκι. Ας επανέλθω όμως στο θέμα μας. Περίμενα λοιπόν σκυμμένη να τελειώσει το γεροντάκι τα καταναγκαστικά έργα και τον είδα με την άκρη του ματιού μου να μπαίνει στο μπαρ. Δεν μπορούσα να μην τον κοιτάξω.. Ήτανε τόσο κομψά ντυμένος, φόραγε ένα ωραίο μεταξωτό γιλέκο στο χρώμα της πορφύρας, ένα καπέλο της υψηλής κοινωνίας και ένα σκούρο μαύρο κουστούμι. Και τα παπούτσια του..2 σκουρόχρωμες βυσσινί καλογυαλισμένες μπότες. Είπα ευγενικά στον κύριο που θα μου έδινε το μηνιάτικο μου να επισπεύσει και αλήθεια δεν άργησε. Μάζεψα την κιλότα μου και τις ζαρτιέρες μου και προχώρησα προς το μπαρ να πάρω ένα Μπερμούτ. Μέσα σε λίγα λεπτά βρισκόμουν στο τραπέζι του μιας και είχα βάλει όλη μου τη γοητεία να τον πλανέψω. Ήτανε λέει καλλιτέχνης, και διανοούμενος. Όχι ότι ξέρω πολλά πράγματα εγώ, αλλά μου είπε ότι έγραφε κάτι θεατρικά έργα με θέματα την Μεγάλη Μητέρα και τους.. κάτι περίεργους τύπους, Σαμάνους τους είπε θαρρώ. Μου απήγγειλε διάφορα ποιήματα του σκνίπα στο μεθύσι. Ανακάτευε συνεχώς τα ζώδια και τις θέσεις τις σελήνης, κατά τα’ άλλα ήταν πολύ ρομαντικός και χάρηκα για αυτή του την κίνηση. Μέσα σε λίγα λεπτά είχε ανέβει στο τραπέζι που καθόμασταν και φώναζε επιδεικτικά ότι είναι θεός και ότι πρέπει να τον προσκυνήσουν οι ταπεινοί του δούλοι. Φυσικά άλλο που δεν τον προσκύνησαν, μας πετάξανε έξω κυριολεκτικά και μόνο που δεν μας σπάσανε στο ξύλο. Εκνευρισμένη θέλησαν να φύγω, μα εκείνος έπεσε στα πόδια μου σχεδόν κλαίγοντας και άρχισε να με παρακαλάει να μην φύγω και ότι θα με πληρώσει όσο όσο αν πήγαινα να κοιμηθώ μαζί του. Δεν μου ‘κανε καρδιά να τον παρατήσω εκεί στην μέση του δρόμου μέσα στις λάσπες που κυλίστηκε. Από την άλλη ήταν τόσο μεθυσμένος που έπρεπε να σιγουρευτώ πως θα γυρίσει σώος πίσω. Όταν πήγαμε στην πανσιόν που έμενε, κατάλαβα πολλά περισσότερα πράγματα και μπορώ να πω πως για μια στιγμή τρόμαξα και θέλησα να φύγω.. Έμενε σε αυτήν την πανσιόν εδώ και κάτι μήνες και πλήρωνε το νοίκι με τα λεφτά που περίμενε από τον εκδότη του για κάθε δημοσίευση. Το γραφείο του ήταν γεμάτο βιβλία, αλλά από κείνα τα πολύ παλιά. Και αν λάβω υπόψη μου αυτά που είδα ξεφυλλίζοντας ήταν βιβλία απόκρυφα, μαγικά, μυστικιστικά. Ήταν γεμάτα με περίεργες γκραβούρες και χαρακτικά, αναγνώρισα και κάτι σύμβολα Αλχημείας μιας και ο θείος μου ασχολούνταν και ο ίδιος με τέτοια και έψαχνε λέει να κάνει χρυσάφι από το τίποτα και μια φιλοσοφική πέτρα που δεν θυμάμαι τι την έκανες άμα την έβρισκες. Είχε πιει πολύ και σχεδόν παραπατούσε μέσα στο μικρό δωμάτιο. Ήρθε κοντά μου και με έπιασε από την μέση. Με έριξε στο κρεβάτι με μια ζωώδες μανία. Χίμηξε σαν να τανε βούβαλος στην αρένα κι εκεί που μου φίλαγε τον λαιμό, τα στήθη, τον αφαλό μου και μου κράταγε τα χέρια να μην κουνηθώ, έπεσε πάνω μου και άρχισε να κλαίει σαν μικρό παιδί. Τον ηρέμησα και τον έβαλα να ξαπλώσει εκείνος με πήρε αγκαλιά και άρχισε να μου λέει μια ιστορία για έναν πρίγκιπα ο οποίος ζούσε στο μέλλον. Φανταζόταν ένα βασίλειο οργίων και εξουσίας, όπου ο βασιλιάς εκεί θα ήταν ένας νάνος. Έπειτα άρχισε να λέει σχεδόν τραγουδιστά κάτι ακαταλαβίστικα λόγια που θύμιζαν μαγικά, σαν τις ψαλμωδίες που λένε ότι ακούνε στο δάσος τα μεσάνυχτα. Του χάιδεψα το κεφάλι και τον πήρε γλυκά ο ύπνος. Στάθηκα ξαπλωμένη πλάι του και παρατήρησα το πρόσωπο του. Ήταν ξανθός με σγουρά μακριά μαλλιά και τα μάτια του ήταν έξυπνα και μελιά. Έμοιαζε με παιδί τώρα που είχε κλειστά τα μάτια του. Όταν τα άνοιγε έβλεπες έναν διψασμένο άνδρα για ζωή, αμαρτίες και γυναίκες. Φαινόταν άνδρας γυρισμένος, μπασμένος στα πράγματα, μυστήριος, και αυτό ήταν και όλη του η γοητεία. Πήγα να τον γδύσω προσεχτικά για να μην τον ξυπνήσω και εκεί που πήγα να του βγάλω τις μπότες μου απάντησε κοφτά «όχι». Έτσι τον άφησα στο κρεβάτι ξαπλωμένο, γυμνό και να φοράει τις μπότες του. Περίεργος τύπος σας λέω. Άλλα εσείς δεν μου είπατε ακόμη γιατί ρωτάτε για αυτόν, έχει καθαρίσει κανέναν γιατί φαινότανε για τέτοιος τύπος.

Σαν το δέντρο έξω απο το παράθυρο..απλώνει τα χέρια, τον ουρανό να φτάσει.

2008-02-08T21:18:00.003Z

Είμαστε χρόνια κολλημένοι στην ίδια σπασμένη καρέκλα. Προσέχαμε τις κινήσεις μας, σχεδόν πάψαμε να κινούμαστε από φόβο πως θα την σπάσουμε. Ακόμη αναρωτιόμαστε πως βρεθήκαμε εδώ, καθισμένοι σε αυτό το ερείπιο και αν ήταν εδώ τελικά η θέση μας.

Η μέρα περνά

και εσύ μ’ επιθυμείς

μοναχά το βράδυ.

Ο ήλιος δεν μ’αφήνει

να εμφανίζομαι.. τι κρίμα.

Δεν μάθαμε να-------------------------------Μονάχα εγώ

σκύβουμε. Τα----------------------------------εδώ, κι εσύ

πόδια μας δεν---------------------------------μονάχα ζεις

κοιτάξαμε ποτέ----------------------------------μέσα από

που πατάνε.-------------------------------------μένα. Εσύ

Προσπαθήσαμε να μην θυμόμαστε. Που είσαι εσύ?

Ξεχάσαμε πως ακόμη, μετά από τόσο καιρό, σε τούτη την καρέκλα καθόμαστε μόνοι. Τα χέρια μας σπάσαμε ή τα χάσαμε σε μια μάχη. Τα πόδια μας χάσαμε ή τα σπάσαμε από την πτώση. Είμαστε σίγουρα οι ηττημένοι, οι πεσμένοι, πενθώντας αιώνια τον εαυτό μας που χάσαμε, σε ένα ανόητο , μοναχικό παιχνίδι. Και ύστερα? Εσύ μουρμουρίζεις την ίδια φράση, ξανά και ξανά, αναμένοντας απαντήσεις, ή σιωπή ως διάλογο.

Δεν μου αφήνετε χώρο,

κι εγώ δεν έμαθα να αναπνέω

για άλλους.

Εμείς ξεχαστήκαμε και οι μεγαλύτερη μας καταδίκη, είναι ότι γεννηθήκαμε νεκροί και κανείς δεν μας αναγνώρισε, κανείς ποτέ δεν είπε έστω μια φράση «ναι, κάτι μου θυμίζεις».. να είχαμε κι εμείς οι καημένοι μια απόδειξη ότι ζήσαμε.

Πόσο μοναχικά είναι εδώ

όταν απουσιάζεις,

όταν με χάνω και αναρωτιέμαι

ποιος γαμημένος κηπουρός

με ξέχασε

απότιστο.

Βροχή.

Μιράντα

2008-02-08T21:15:00.003Z

Φτάνει ξανά το τέλος.

Πόσες φορές θ’ αντέξει χωρίς θύματα,

τούτη η ζωή ν’ αρχινάει να τελειώνει.

Ε; Μιράντα.. για πες μου;

Κάθεσαι στην περιστρεφόμενη καρέκλα

Σιωπηλός, πόσα σίγμα στην σειρά..

Σέρνεσαι σα φίδι.

Το σαν ανάμεσα στις λέξεις μου,

το σαν ανάμεσα στη ζωή σου.

Άνδρας σαν γυναίκα..

ή γυναίκα σαν άνδρας.

Φτερνίζομαι.. τι να’ ναι αλήθεια από τα δύο;

Μιράντα, γλυκιά μου..

Τα γένια σου δηλώνουν πένθος.

Ποιόν πενθείς χρόνια τώρα μέσα στα σκέλια σου;

Ποιόν Μιράντα, θάβεις με χώματα βρώμικα;

Κι εγώ.. σαν φίλη, σαν γυναίκα σου;

σαν μάνα του παιδιού σου ή σαν μητέρα σου;

Σαν συνεργός σ’ ετούτο το έγκλημα,

βρομίζω τα χέρια μου;

Σαν μισοί πάντα, άνθρωποι.

Χθες μιλούσες για αγάπη..

Απελπισμένα το άλλο μισό να ανακαλύψεις.

Χθες, κι εγώ φοβόμουν, μα ξεχνούσα.

Χθες, σαν τώρα έφυγε η στιγμή,

μα η συννεφιά ακόμη στα μάτια σου..

Σαν εκείνον τον ήλιο, που κρύβεται

πίσω από σύννεφα, πιο εύκολα τούτη η αντηλιά

τυφλώνει τα μάτια.

Δεν με κοιτάζεις πια.

Ή εγώ δεν σε κοιτάζω;

Ξέρεις, υπολογίζεις κρυφά μια καταστροφή..

Μη συναντηθούν μάτια πριν την βροχή.

Τη μυρίζεις την βροχή Μιράντα

πως σκεβρώνει τα κόκαλα μου;

Πως πονάει από πάνω το δέρμα μου,

με τραβάει.. με αλλάζει..

Υγρασία.

Έρχεται Μιράντα,

Έρχεται ξανά..

Τα χέρια απ’ τα χώματα να ξεπλύνει..

Μια βροχή..

σαν απόγνωση, σα θυμός, σα συντροφιά και σαν σωτηρία.

Μ’ εκείνο το αργόσυρτο σίγμα..

Σαν τον φόβο, σαν σύρσιμο, σαν φίδι..

Απλά βροχή.

Ε! Μιράντα… την ακούς;

Θα’ ρθει να μας ξεπλύνει..

Άνοιξε τα χέρια και περίμενε..

Θα’ ρθει σαν αγκαλιά,

Στο λέω.. σα σιωπή..

Να σε ξεπλύνει..

Να με ξεπλύνει..

Να μας ξεπλύνει..

Σσσσσσσσσσσουτ..

Άκουσε… σσσσσσσσσσσσσσσσς…

Αν δεν είναι 2 θα είναι μηδέν.

2007-12-18T21:11:00.004Z

Είμαστε εκτός τόπου και χρόνου, είναι αλήθεια..

είναι 18/12/07 και έξω έχει κρύο..

δεν με ρωτήσανε, κι εγώ δεν γνώριζα,

φύγανε όλοι και κανείς δεν με περίμενε όταν γύρισα πίσω.

είναι παλιό μα δεν πάλιωσε.

Σας το παρουσιάζω.

Μάιος

22-05-06

Σιωπώντας τόσα βράδια,

Περιμέναμε πως κάποτε θα είχαμε την δυνατότητα να μην κοιμόμαστε πια μόνοι.

Σιωπώντας τόσους αιώνες,

είχα ξεχάσει ότι οι λέξεις φυτρώνουνε από το στόμα μου.

Δεν ήξερα τον δρόμο να γυρίσω πίσω

και όσους συνάντησα δεν μ’ ακολουθήσανε.

Τόση μοναξιά.

Πόσος καιρός έχει περάσει από τότε.

Οι δρόμοι γεμίσανε ξεχασμένους

κι εγώ που δεν θυμόμουνα ποια ήμουνα

κι ούτε κανείς από αυτούς που με είδαν με αναγνώρισε.

Εμείς περιμέναμε ακόμη στον λόφο,

την λύτρωση μας

γυρεύαμε επιτέλους,

να δούμε μια ανατολή

μήπως και μας καθρεφτίσει και θυμηθούμε ποιοι είμαστε.

Είναι που από μικρό, όποτε προσπάθησα να φτάσω όμορφα χείλη, έσπαγα τα γόνατα μου. Έμαθα να μεγαλώνω σα τις σαύρες.

Να γιατί ακόμη αποζητώ τόσο να βρεθώ κοντά σου. Στον έκτο όροφο δεν σε βλέπουν, είναι ψηλά οπότε μπορείς να αφήνεις τις κουρτίνες ανοιχτές αν θελήσεις. Αν έχεις κουρτίνες.

Είναι που όταν πλαγιάζω κοντά σου το φως του φεγγαριού με βοηθάει να κοιτάζω το πρόσωπο σου. Καμιά φορά μέσα στο σκοτάδι, ανησυχώ μήπως ξυπνήσω το πρωί δίπλα σε κάποιον ξένο. Τελικά έμαθα ν’ αγκαλιάζω γερά το μαξιλάρι μου, να κρύβω το πρόσωπο μου καμιά φορά να μην βλέπω εφιάλτες. Φοβόμουν και σας το είχα πει, τις αγκαλιές εκείνες που σαν παιδί, κουτάβια και μικρά ζώα, από αγάπη πάντοτε, ήθελα να τα πνίξω.

Η μνήμη υπάρχει για να ξεχνάμε και η λησμονιά, μόνο μνήμες δημιουργεί της αδυναμίας.

Τώρα που μεγάλωσα αναζητώ πιο πολύ την αγκαλιά των γονιών μου, τα βράδια που έβλεπα αγγέλους στον ύπνο μου και με μάλωναν για τα βρώμικα χέρια μου.

Ποτέ δεν τους κατάλαβα, αν και τα χέρια μου τα έπλυνα μετά από αυτό, γιατί να τρομάξουν ένα παιδί με αυτό τον τρόπο?

Τα δόντια μου δεν ακολούθησαν τα γηρατειά μου. ακόμη και τώρα με σίδερα τα κρατάω δεμένα να μεγαλώσουν μπας και με φτάσουν στο γήρας προτού σαπίσω. Στέκουν δεμένα μεταξύ τους σα να φυλώ στο στόμα μου ένα και μοναδικό πολύτιμο δόντι. Κρίμα. Αναρωτιέμαι καμιά φορά γιατί δεν δοκίμασα να δω πόσο γερά δαγκώνει.

Θυμάμαι να μου λες πως το δέρμα μου μυρίζει γάλα, η μπισκοτένια. Ακόμη βυζαίνω, ξέχασα να σου πω από την θλίψη μου.

Προσπάθησα να διώξω από την ντουλάπα την γριά μάγισσα, μα κάθε βράδυ την αναζητούσα να μου πει ιστορίες. Γιατί όσα αγάπησα, τα έχασα με το πρώτο μου φιλί. Γιατί ότι πεθύμησα το έκλεισα, το φύλαξα σε συρτάρια.. γιατί το γιατί να ψάχνει για απάντηση αφού ποτέ μου δεν έθεσα ερωτήσεις σε αυτιά ξέροντας ότι διακινδυνεύω την παρουσία μου.

Ακόμη και τώρα καμιά φορά, όποτε φέρνω στο μυαλό μου το ποτάμι, πνίγομαι.

Και όσο μου άρεσε να αιωρούμαι στον βυθό και να κοιτάζω τις φυσαλίδες μου να διασπούν τον ήλιο. Δεν μου μάθανε ποτέ να γράφω στρωτά. Δεν μπόρεσα ποτέ να καταπιέσω τις λέξεις μου ανάμεσα σε δυο γραμμές. Πάντοτε τρέχανε πάνω κάτω σαν τρελά άλογα στον ορίζοντα, ξεφεύγανε απ’ το τίποτε.

Στο πουθενά.

Οι αριθμοί ξεχάστηκαν.

Αρχίσαμε να μην δίνουμε βαρύτητα σε στατιστικές και αυτό είναι εις βάρος μας.

Το μόνο που μετράμε ακόμη είναι τα’ αστέρια, τις σελίδες , τα κύματα.. που πάντοτε τελειώνουν στο 101. (1+1=2, 1-1=0)

Το κεφάλι μου γέμισε κι απόψε σκαθάρια. Όχι μεγάλα. Εκείνα τα μικρά ενοχλητικά πετούμενα που και να θες να σκοτώσεις πρέπει πολύ να παιδευτείς και να αρχίζεις να χοροπηδάς εκστασιακά, όπως κι αυτά μέσα στο δωμάτιο.

Τι ηλίθιος χορός.

Τι ηλίθια προσπάθεια.

Μετά βαριέσαι και ζεις με τα ζωύφια σου.

Σαν παράσιτο κι εσύ ο ίδιος.

Προσπαθώντας, να αρχίσεις να ενοχλείς κι εσύ έστω και λίγο τη βαρετή ζωή τους.

Κάτι κινείται στο κεφάλι μου,

αν δεν είναι τα ζουζούνια

Είναι τα δόντια μου.

Έπειτα πόσο τυχερά είναι τα χρυσόψαρα.

Βρίσκονται σε μια αιώνια, ατέρμονη πορεία στην ανυπαρξία, στο άπειρο, στο τίποτα.

Όλο ξεχνούν, κι όλο θυμούνται, πάντοτε για λίγο.

Τα δόντια μου πονάνε.

Πρέπει να το ξεχάσω.

Πρέπει να φάω

Ένα χρυσόψαρο

Να το ξεχάσω

Το ξεχάσω

Εγώ- Χρυσόψαρο

Πρέπει να κοιμηθώ!

Μια ιστορία για έναν απόντα, συμπτώσεις, θραύσματα και το μαγικό χέρι του Αχιλλέα Κυριακίδη

2007-12-05T18:33:00.002Z

Καμιά φορά σκέφτομαι τις συμπτώσεις που συμβαίνουν στην ζωή μου και δεν τις βρίσκω διόλου (μάλλον διαόλου καθοδηγημένα) τυχαίες..

«είναι βράδυ στην μνήμη μου, τριγυρνάω στο σπίτι άσκοπα και δεν ξέρω τι να κάνω.. είναι από τις μέρες εκείνες που σε καθηλώνουν καταδικάζοντας σε να ανέχεσαι την άθλια ύπαρξη σου, νιώθεις άδειος και δεν αντέχεις την μιζέρια που φουσκώνει το δωμάτιο σου.. Κρύβουν μια γλυκιά μελαγχολία αυτές οι στιγμές, αναγνωρίζεις μέσα από το χυμένο σου σώμα στον καναπέ την μαγική στιγμή να φτάνει.. σαν να είσαι ο εκλεκτός και πρέπει να το υποστείς όλο αυτό για να κερδίσεις εκείνη την μοναδική στιγμή έμπνευσης. την στιγμή εκείνη που θα ξεχάσεις όλο αυτό τον Γολγοθά της απραξίας που μονάχα ο έρωτας δικαιολογεί. Παρασύρομαι και φλυαρώ χωρίς λόγο.. ας επανέλθουμε στις συμπτώσεις λοιπόν.

Έχω κάνει το ίδιο λάθος (ακόμη δεν αποδείχτηκε) που κάνω κάθε φορά που πέφτω σε αυτήν την κατάσταση. Άνοιξα την τηλεόραση! Νομίζοντας πως έτσι θα καταφέρω λίγο πριν πέσω για ύπνο να έχω κάποιον άλλον να κατηγορήσω για την απραξία μου και όχι την ηλιθιότητα μου. Για καλή μου τύχη εκείνη την ημέρα και λίγο πριν τα μεσάνυχτα πέτυχα μια εκπομπή αφιέρωμα στον Αχιλλέα Κυριακίδη. Έχω μείνει άφωνη.. βρίσκω απίστευτα ενδιαφέρον τον τύπο αυτό απέναντί μου με την μεγάλη και ελαφρά κόκκινη μύτη! Μιλάει για τα βιβλία που έχει γράψει και για τις ταινίες μικρού μήκους που γυρίζει με τον ίδιο τρόπο. Αναφέρεται στον Μπόρχες και στον Σινόπουλο, για εικόνες που μου μοιάζουνε οικείες και διψάω να γνωρίσω.. Με ενδιαφέρει ο τρόπος που γράφει κινηματογραφικά, λιτά και σπονδυλωτά. Ανακαλύπτω μέσα στα λόγια του έναν κόσμο γνώριμο και ξεχασμένο μέσα μου.. Είμαι ενθουσιασμένη. Ζωντανεύω και συγκινούμαι, γεύομαι την ευτυχία που γλύφει τα ακροδάχτυλα των ποδιών μου.. η εκπομπή τελειώνει και εγώ έχω γράψει 4 λέξεις σκόρπιες σε ένα χαρτί.. Αναπνέω.. μετά από μέρες απολαμβάνω την κάθε μου ανάσα.. (Αχιλλέας Κυριακίδης- Τεχνητές Αναπνοές)

Ακολουθεί μια βδομάδα αναζήτησης, στην Πολιτεία και στις εκδόσεις Ύψιλον. Έχω μαζέψει σχεδόν όλα του τα βιβλία και αρχίζω το διάβασμα..

Τεχνητές Αναπνοές---- κάποιος ας με βοηθήσει πνίγομαι!!!!!

Διαβάζω την πρώτη ιστορία με τίτλο «Μετά τον χαρακτηριστικό ήχο» παθαίνω την πρώτη δύσπνοια.. «…το άφησε σε λάθος τηλεφωνητή.» Η ιστορία είναι σχεδόν ίδια με μια ιστορία που έγραψα πριν ένα χρόνο… Θεέ μου σε τι μονοπάτια μπαίνω..

Ρουφάω το βιβλίο μέσα σε λίγες ώρες, έπειτα το επόμενο «ο Καθρέφτης του τυφλού» και ακολουθούν και τα επόμενα.. Νιώθω πως έχω παρασυρθεί υπέροχα σε ένα κόσμο που αναζητούσα καιρό..

Στην τουαλέτα μου μήνες τώρα είχα δίπλα στην χέστρα τις «Ασκήσεις Ύφους» του Ραιημόν Κενώ διαβάζοντας κάθε φορά κατά τύχη ξανά και ξανά μια ιστορία. Η μετάφραση είναι του Αχιλλέα Κυριακίδη. Ξαφνιάζομαι που προυπήρχε στο σπίτι μου με αυτόν τον τρόπο.. Ξεθάβω τον Μπόρχες, τον Σινόπουλο.. Έρχεται το Φεστιβάλ της Δράμας ακούω το όνομά του, παρουσιάζει μια καινούρια ταινία. Δεν μπορώ να πάω αλλά είναι σαν να με ακολουθεί παντού..

Στάση λεωφορείου

«Διαβάζω τον Καθρέφτη του τυφλού, με πλησιάζει μια κυρία και με ρωτάει τι διαβάζω, κάθεται δίπλα μου ευγενικά. Της απαντάω Αχιλλέα Κυριακίδη και τον τίτλο του βιβλίου, μου λέει ενθουσιασμένη πως είδε πριν μέρες μια συνέντευξη του στην τηλεόραση και ότι η κόρη της τον γνωρίζει ή κάτι τέτοιο και ότι αυτή την στιγμή είναι στο φεστιβάλ της Δράμας για να παρακολουθήσει το φεστιβάλ και μου λέει κάτι για τις ταινίες του. Έρχεται το λεωφορείο μου και πρέπει να φύγω, την χαιρετώ και της λέω ότι χάρηκα πολύ για την συζήτηση μας.. μου χαμογελάει με κατανόηση. Μπαίνω και κάθομαι σε μια θέση, σηκώνω το χέρι μου, της γνέφω και χαμογελάω.. Να ήξερε πόσο την ευχαρίστησα για εκείνη τη στιγμή.»

Περνάει ο καιρός και εγώ προσπαθώ να βρω τον μπούσουλα μου. Ξεχνάω τον ενθουσιασμό μου και προσκολλούμαι στην καθημερινότητα. Είναι άνοιξη σχεδόν του 2007 και μαθαίνω από ένα περιοδικό μάλλον τυχαία πάλι για το καινούριο βιβλίο του Κυριακίδη «Μικρή Περιοχή». Διαβάζω για κείμενα μυθοπλασίας, για μεταχειρισμένα κείμενα και ατέλειωτες αναφορές. Τούτο το ταξίδι δεν τελειώνει.

Περπατάω στον δρόμο και έχω στην τσέπη μου 25€. Βέβαια για 3 ακόμη μέρες.. θα τα βγάλω πέρα, δεν ανησυχώ.. όποτε περνάω από την Ακαδημίας για να πάω στην στάση μου με πιάνει η ίδια ακατανίκητη πείνα, όχι για το τέλειο σουβλάκι στο γωνιακό σουβλατζίδικο της Ασκληπιού αλλά για να χαρίσω στον εαυτό μου το «σημερινό» μου βιβλίο. Έτσι και εκείνη την ημέρα μπήκα στο βιβλιοπωλείο με την ίδια όρεξη.. να σκαλίσω τα ράφια και να με αγγίξει κάτι μαγικά και μόνο από τύχη να το πάρω. Ψάχνω αρκετή ώρα, χωρίς να βιάζομαι.. η ώρα που ξοδεύεις σε ένα βιβλιοπωλείο δεν έχει υπόσταση.. δεν μετριέται με δευτερόλεπτα, ούτε με τις ώρες.. παρά μόνο με λέξεις που αφήνουν σημάδια στην άμμο προσωρινά πριν από το επόμενο κύμα. Κοιτάζω τα ράφια και αναρωτιέμαι ακόμη μια φορά για το σύστημα που ακολουθούν στο συγκεκριμένο βιβλιοπωλείο ταξινόμησης βιβλίων.. δεν μπορώ να βρω ποτέ μου τίποτα.. επίσης αναρωτιέμαι πάντα για τα βιβλία που βρίσκονται πάνω από τα κεφάλια μας και κάποιοι κοντοί σαν εμάς δεν τα φτάνουν, ούτε τα βλέπουν. Έτσι εκείνη την ημέρα είπα να χρησιμοποιήσω το σκαμπουδάκι που δεν είναι μάλλον για ξεκούραση και σκαρφάλωσα να ψάξω στα ψηλότερα ράφια.. είχα στα χέρια μου ήδη 3 βιβλία τα οποία όλα μαζί θα κόστιζαν πάω από 30€. Πήγα στην μεριά του Sepulveda και έβγαλα από το ράφι το « Ένας γέρος που διάβαζε ιστορίες αγάπης», έπειτα το «Ημερολόγιο ενός ευαίσθητου killer».. και τα δύο τα είχε μεταφράσει ο Αχιλλέας Κυριακίδης, λίγο πιο δίπλα «η σιωπή της καμηλοπάρδαλης» του Κάρλο Φραμπέτι με τον πρωτότυπο τίτλο πάλι μεταφρασμένο από τον ίδιο! Κοίτα να δεις παιχνίδι που παίζουν τα δάχτυλα μου και όλο με οδηγούνε εκεί που πρέπει.(?) Διαβάζω στην πλάτη της καμηλοπάρδαλης για ένα παιχνίδι με τον Μπόρχες και για τις «Αόρατες Πόλεις» του Καλβίνο και θυμήθηκα ότι πριν 2 μέρες ένας φίλος που μίλαγε για μια τέτοια διαδικτυακή πόλη που ετοιμάζανε σε μια εργασία. Σύμπτωση πάλι; Και συνεχίζω.. Ανακαλύπτω μπροστά μου σε ένα τετράδιο κάτι βιβλία σημειωμένα να πάρω, μάλλον μετά από την «Μικρή Περιοχή» και υπό την καθοδήγηση πάντα του Κυριακίδη. Το ένα ήτανε το «Η Ζωή Οδηγίες Χρήσεις» του Ζωρζ Πέρεκ και το άλλο του Σταύρου Κρητιώτη «Το μηνολόγιο ενός Απόντος» για το οποίο το παλικάρι στο βιβλιοπωλείο ξαφνιάστηκε που το θυμήθηκα κι ότι πάει καιρός από τον τελευταίο που το ζήτησε και το οποίο διαβάζω τώρα και ήτανε η έμπνευση για όλο αυτό το ανακάτεμα.

Παρεμπιπτόντως τα λεφτά μου εκείνη την ημέρα τα έφαγα σχεδόν όλα.. και την άλλη βδομάδα το ίδιο, και μετά αναρωτιέμαι αν η μάνα μου θα έχει δίκαιο μια μέρα που λέει ότι αν μείνω μια μέρα χωρίς λεφτά και φαΐ τι θα κάνω. « ΝΑ ΦΑΣ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΣΟΥ!!» απαντάει.

Λοιπόν, Αρχίζω να διαβάζω το μηνολόγιο και μένω για ακόμη μια φορά άφωνη! Το βιβλίο αυτό είναι μια ιδέα που δουλευότανε στο μυαλό μου μήνες, (ασυνείδητα μάλλον) και το οποίο διαβάζοντας το ένιωσα ότι επιτέλους βρέθηκα στα λημέρια μου. Η ιδέα ενός μηνολογίου και ο απών αφηγητής, η λογοκλοπή και η έννοια της πρωτοτυπίας, τα θραύσματα αυτά που μέσα από διάφορα στοιχεία συνθέτουν την ιστορία, η δυσβάσταχτη σιγή του κενού (που είχα ασχοληθεί πριν από 2 χρόνια για την πραγμάτωση μιας εργασίας σε σχέση με την πτώση στο κενό που κοχλάζει, σύμπτωση πάλι?) η συνεχείς αναφορές στο βιβλίο του Πέρεκ που είχαν πάρει και δεν γνώριζα ότι τελικά το ένα βιβλίο θα μιλάει για το άλλο. Μέχρι και το όνομα του Κυριακίδη εμφανίστηκε ξανά σαν τον απανταχού παρόν γελωτοποιό της αυλής, σαν τον κουκλοπαίχτη που κρυφά κινεί τα νήματα της ιστορίας με ένα διφορούμενο χαμογελάκι μη ξέροντας τελικά αν έκανες καλά που βρέθηκες μέχρι εκεί ή αν τελικά το χαμόγελο πάει στο ότι βρίσκεσαι εκεί με δική σου ευθύνη. Έτσι σήμερα έφτασα να ανακατεύω στο διαδίκτυο ιστορίες για τους Oulipo και μου φαίνεται ότι θα ξαναπιάσω τα γαλλικά μου που άφησα εδώ και χρόνια.. Νιώθω ότι μπήκα σε ένα υπέροχο ταξίδι και αυτό χάρη στο διάφανο χέρι του Αχιλλέα Κυριακίδη εν αγνοία του βέβαια γι’ αυτό και θα ήθελα να κλείσω αυτό το κείμενο με κάτι δικό του και αγαπημένο και ας γίνομαι κεντρώας όλων των προαναφερθέντων!

«Κάποια στιγμή, που δεν θα αργήσει, ο Θεός, ένας θεός, θα μου πει τι να κάνω. Πράσινο»